Ocena brak

Świątynia w Jerozolimie

Autor /aAdolf Dodano /07.05.2013

Druga świątynia, zbudowana po powrocie z niewoli na miejscu świątyni Salomona, została znacznie powiększona, a nawet przetworzona przez Heroda. Mamy o niej dość dokładne pojęcie dzięki opisowi, jaki pozostawił Józef Flawiusz. Wznosiła się na górze Moria, gdzie podobno odbyło się ofiarowanie Izaaka przez Abrahama, w północno-wschodniej części miasta. Pierwsze ogrodzenie otaczało Hieron, czyli dziedziniec, odpowiadający mniej więcej dzisiejszej esplanadzie świątyni (haram), gdzie wznosi się meczet Omara i meczet El Aksa.

Rozróżniano tam dziedziniec zewnętrzny, powszechnie nazywany Dziedzińcem Pogan, gdyż nawet poganie mieli tam wstęp, oraz dziedziniec wewnętrzny, czyli drugi hieron, gdzie wolno było wchodzić tylko Żydom; był on odgrodzony od tamtego murem. Dzielił się na Dziedziniec Kobiet, Dziedziniec Izraela i Dziedziniec Kapłanów. W środku i nad Dziedzińcem Kapłanów, gdzie znajdował się ołtarz całopalny, wznosiło się naos, czyli właściwe sanktuarium, które oprócz westybulu obejmowało miejsce Święte i miejsce Święte Świętych.

Lud mógł przyglądać się ofiarom składanym na Dziedzińcu Kapłanów, od którego odgradzała go tylko zwykła balustrada, natomiast wnętrze miejsca świętego okrywała zasłona na drzwiach wejściowych. Przybytek był prostokątną salą o wymiarach 20 na 10 metrów; był tam stół chlebów ofiarnych, siedmioramienny świecznik i ołtarz wonności. Wreszcie miejsce Święte Świętych, zawsze zasłonięte, była to sala kwadratowa o boku liczącym 10 metrów, pusta.

Tylko arcykapłan mógł tam wchodzić raz na rok, w święto Pojednania. Budynki gospodarcze wznosiły się pomiędzy Dziedzińcem Pogan a resztą budowli. Pod portykami otaczającymi dziedziniec zewnętrzny uczeni w Prawie prowadzili dyskusje i nauczali. Na pierwszym dziedzińcu gromadzili się przekupnie i bankierzy. Nad całością dominowały wieże twierdzy Antonii. Ofiary składać można było tylko w świątyni.

Podobne prace

Do góry