Ocena brak

Świat islamu po II wojnie światowej. Konflikt bliskowschodni - Naser u władzy w Egipcie

Autor /Ezechiel Dodano /08.05.2012

 

Także po II wojnie światowej Egipt pozostał najważniejszym krajem arabskim. Rozwój kraju hamowany był przez skorumpowane rządy królewskiej dynastii, założonej w XDC wieku przez Muhammada 'Au, ostatnim przedstawicielem której był król Faruk I (1936-1952).

Został on obalony w wyniku rewolty wojskowej, zorganizowanej przez grupę tzw. Wolnych Oficerów, powstałą jeszcze w 1942 roku. Wolni Oficerowie-płk. Garnął Abd el-Naser (Gama! 'Abd an-Nasir), płk 'Anwar as-Sadat, gen. Muhammad Nagib - stworzyli nacjonalistyczną dyktaturę wojskową z Nagibem, a ód 1954 r. Naserem na czele. Naser oneutowaŁsię na Związek Radziecki.

Prowadził - zgodną z duchem konferencji krajów Azji i Afryki, przeprowadzonej w 1955 roku w Ban-dungu - politykę „antyimperialistyczną". Niebawem władze egipskie wynegoc­jowały z W. Brytanią jej wycofanie się ze strefy Kanału Sueskiego, okupowanej od 1882 roku przez Brytyjczyków. Otworzyło to Naserowi drogę do realizacji jego kolejnego celu - nacjonalizacji Kanału.

W pierwszych latach dyktatury Nasera usiłował on - zmyślą o kolejnej konfrontacji z Izraelem - zmodernizować uzb­rojenie armii w oparciu o sprzęt zachodni. Amerykanie odmówili jednak sprze­daży broni, skoro Naser nie kwapił się do przystąpienia do montowanego właśnie (1954) Paktu Bagdadzkiego, później zwanego CENTO (Organizacja Obronna Środkowego Wschodu).

Odmówili też - mimo poprzednich obietnic - udzielenia kredytów na budowę zbiornika wodnego i wielkiej elektrowni wodnej na Nilu w rejonie Asuanu, mających ogromne znaczenie dla irygacji i rozwoju produkcji rolnej oraz dla energetyki egipskiej.

Na początku 1956 roku okazało się, że ZSRR udzielił Egiptowi ogromnego kredytu i przyrzeczenia pomocy technicznej zwią­zanej ż budową tamy, a do Egiptu popłynęła broń z Czechosłowacji, ZSRR i innych krajów komunistycznych.

W lipcu 1956 roku Naser nieoczekiwanie znacjonalizował Kanał Sueski, będący dotąd spółką akcyjną, udziały w której posiadały tysiące akcjonariuszy na Zachodzie, głównie we Francji i w W. Brytanii. Pod naciskiem akcjona­riuszy rządy tych krajów, kierowane przez Anthony Edena (W. Brytania) i Guy Molleta (Francja)oraz zagrożony ambicjami Nasera Izrael rozpoczęły przygoto­wania wojenne.

Do góry