Ocena brak

Stany Zjednoczone w pierwszych latach powojennych. Inne kraje Ameryki w latach 1945 - 1992 - Kuba

Autor /Bolemir Dodano /08.05.2012

 

Dominującą postacią życia politycznego sąsiedniej Kuby był od lat 30-tych pik Fulgencio Batista de Zaldivar, niegdyś podoficer, który odegrał istotną rolę w czasie jednego z wojskowych zamachów stanu, a w 1940 r. ustanowił swoją dyktaturę. Jego następca, poparty przez lewicę Ramón Grau San Martin (1944-48) niebawem zaczął rządzić metodami dyktatorskimi.

Gospodarka kubańska, całko­wicie oparta na monokulturze trzciny cukrowej i turystyce, zupełnie uzależniona była od USA. Rodziło to nastroje nacjonalistyczne, które - po ponownym dojściu w 1952 r. Batisty do władzy i ustanowieniu terrorystycznej dyktatury wojskowej wykorzystała grupa lewicujących intelektualistów z braćmi Fidelem i Raulem Castro Ruz na czele.

Latem 1953 r. bez powodzenia próbowali oni dokonać zamachu stanu, atakując koszary Moncada w Santiago de Cuba. Obiecywali reformę rolną, industrializację, likwidację bezrobocia, częściową nacjonalizację, reformy w oświacie. Uwięzieni po nieudanym zamachu stanu zwolennicy Castro zostali po 2 latach zwolnieni i wyemigrowali.

Już jednak jesienią 1956 r. na Kubie wybuchło powstanie, a w grudniu 1956 bracia Castro i ich zwolennicy lądowali na wyspie i stworzyli partyzantkę w górach Sierra Maestra na południu Kuby. Wojna domowa trwająca ponad 2 lata kosztowała 20 tyś. istnień ludzkich. W 1958 r. Castro uzyskał pomoc radziecką. Umożliwiła mu ona podjęcie jesienią tego roku wielkiej ofensywy.

W 1959 r. Batista uciekł, następnego dnia oddziały kierowane przez Argentyńczyka Emesto Che Guevarę (później, jako potencjalny rywal, został on wysłany przez Fidela Castro do Boliwii dla rozpalenia tam wojny ludowej i wkrótce znalazł tam śmierć) zajęły Hawanę.

Podobne prace

Do góry