Ocena brak

Stany Zjednoczone w pierwszych latach powojennych. Inne kraje Ameryki w latach 1945 - 1992 - Argentyna

Autor /Ezechiel Dodano /08.05.2012

 

Przykładem skrajnej niestabilności była także Argentyna. Pod koniec II wojny światowej, pod rządami faszyzującego dyktatora gen. Eldemiro Farrella, minis­trem wojny, pracy i spraw socjalnych został prawicowo-populistyczny polityk, płk Juan Peron.

Uzyskał on poparcie związków zawodowych, w 1944 r. został wiceprezydentem. Jesienią 1945 roku Peron został usunięty pod naciskiem armii, co wywołało masowe demonstracje robotnicze i uwolnienie go z aresztu. Utwo­rzył wówczas Partię Pracy, otrzymał poparcie Kościoła. W lutym 1946 wybrany został prezydentem. Program peronizmu opierał się na eliminacji obcego kapi tału, nacjonalizacjach, industrializacji.

Dobra koniunktura eksportowa, związana z rekordowym popytem na główny produkt Argentyny - mięso, pozwoliło na podwyżki płac i rozwój oświaty. Dominującą rolę obok Peróna odgrywała jego żona, Eva Peron. Peron stworzył własny nurt ideowy, tzw. justycjalizm - dokt­rynę ugody klasowej, trzeciej drogi pomiędzy kapitalizmem i socjalizmem. Wśród jego zwolenników było równie wielu ludzi lewicy, co populistycznie nastawionych faszystów.

We wrześniu 1955 r. Peron został jednak obalony w wyniku zamachu stanu i wyemigrował do Madrytu. Przez 3 lata rządzili wojskowi (gen. Eduardo Lonardi, potem gen. Pedro Aramburu), następnie poli­tyk cywilny Arturo Frondizi usunięty w 1962 r. przez armię, potem znów cywile (Jose Maria Guido, Arturo lilia - usunięty w 1966 r. przez wojsko).

Przez lata w Argentynie, wstrząsanej kryzysem gospodarczym i aktami terroru ze strony partyzantki miejskiej - Montoneros, na które armia odpowiadała represjami (w latach dyktatur wojskowych zaginęły w Argentynie dziesiątki tysięcy ludzi, uprowadzonych i zamordowanych przez kontrwywiad wojskowy), panowała armia (gen. Juan Carlos Ongania, gen. Roberto Levingstone, gen. Alejandro Lanusse). Dopiero w wyborach 1973 r. zwyciężył polityk cywilny - kandydat peronistów Hector Campora, który wkrótce (jesienią 1973) przekazał władzę Peronowi.

Ten jednak już w lipcu 1974 roku umarł, a wdowa po nim, Isabel Peron, została po 3 miesiącach usunięta przez armię. W marcu 1975 roku we wstrząsanej hiperinflacją i konwulsjami partyzantki miejskiej Argentynie pows­tała dyktatura, gen. Carlosa Videli, zastąpionego potem przez kolejnych gene­rałów (Roberto Violę, Leopoldo Galtieri, Reynaldo Bignone).

Trudności wewnętrzne kraju próbowała soldateska argentyńska rozładować poprzez stwo­rzenie widma zagrożenia zewnętrznego. Ponieważ Pinochet - mimo ostrego konfliktu terytorialnego - nie kwapił się do wojny z silniejszym sąsiadem, generałowie argentyńscy zdecydowali się na inwazję Falklandów.

Wyspy te, na których nigdy nie było argentyńskich osadników i które tylko przez parę lat na początku XIX wieku nominalnie należały do Argentyny, nie posiadającej do nich żadnych praw, są interesujące pod względem ekonomicznym (szelf roponośny, łowiska być może najbogatsze w świecie). W I połowie XIX wieku W. Brytania skolonizowała wyspy osadzając na nich osadników szkockich, liczba których sięgała paru tysięcy.

Podobne prace

Do góry