Ocena brak

Środowisko rodzinne a wychowanie seksualne

Autor /maziajka Dodano /16.01.2014

W żadnym okresie historycznym nie podkreślano tak rołt;środowiska rodzinnego||a przede wszystkim roisirodziców w rozwoju m wychowaniu dziecka, jak to czyni się obecnie.

Rodzina stanowejedno z ogniw w całym systemie wychowania, z tym że jest to ogniwo bardzo ważne, bo dziecko zmienia środowisko rówieśnicze, instytucje wychowujące, wychowawców, ale nie zmienia w zasadzie rodziny|jjjchyba że ulega ona rozbiciu.Linę ogniwa systemu stanowią istotną pomoc dla rodziny i dopełnienie jej zadań wychowawczych. Rola rodziców polega nie tylko na żywieniu dziecka, opiece nad nim, wychowaniu i decydowaniu o losach dziecka. Rodzice mają zasadniczy wpływ na kształtowanie się osobowości dziecka, jego świata myśli, uczuć, dążeń U tworzenia się obrazu samego siebie. Zapewniają onjl dziecku poczucie bezpieczeństwa.

O pomyślności wychowania dziecka przez rodziców decydują przede wszystkim stosunki emocjonalne i to zarówno między małżonkami, jak i między rodzicami a dziećmi. Punktem wyjścia w kształtowaniu się związków uczuciowych „rodzice-dzieci” są wza-jenjpe oddziaływania między niemowlęciem a matką, które zaspokajają jego podstawowe potrzeby fizyczne i psychiczne. Dzieci obserwują i naśladują rodziców, którzy stanowią dla nich wzory zachowania się, oraz nabierają podobnych nawyków i upodobań. Najkorzystniejsze są takie sytuacje«gdy piie tylko ijemowlę naśladuje matkę, ale i matka naśladuje w zabawie niektóre jego zachowania się. Taki stosunek do dziecka coslnajmniej jednej śji stale tejjsamej osoby dorosłe®właśnie dziękirftef stałości i wzajemności, sprzyja prawidłowemu rozwojowi Si zaspokojeniu potrzeby kontaktu emocjonalnego dziecka.

Środowisko rodzinne jest najlepszym miejscem zaspokojenia potrzeb psychospołecznych dziecka. Pierwsza z nich to potrzeba miłości, życzliwości i ciepła uczuć, nazywana też potrzebą kontaktu emocjonalnego. Dziecko musi czuć, że rodzice cieszą się nim, akceptują je, przyjmując takim, jakie jest, i niezależnie od tego, czy jest bardziej, czy mniej ładne, okazują mu życzliwość, odnoszą się serdecznie. Dziecko doznając życzliwych uczuć czuje się pewnie i bezpiecznie.

Gdy kontakt uczuciowy z rodzicami jest niedostateczny lub zostaje zerwany, dziecko traci poczucie bezpieczeństwa. Potrzebę częstych kontaktów z rodzicami i ich czynnej obecności, którą odczuwa dziecko, określa się jako potrzebę kontaktu społecznego.

Następną potrzebą jest potrzeba samourzeczywistnienia, potrzeba własnego rozwoju jako jednostki niepowtarzalnej i jedynej w swoim rodzaju, co u niemowlęcia i małego dziecka pokrywa się z potrzebą aktywności i samodzielności. Dorośli natomiast zaspokajają ją przez pracę zawodową, życie małżeńskie, rodzinne, intymne, hobby czy szersze życie społeczne. Oczywiście, tą swoboda w odniesieniu do dziecka jest różna w różnym wieku i nie jest równoznaczna z brakiem opieki czy kontroli.

Ostatnia z głównych potrzeb dziecka to potrzeba szacunku., zwana często potrzebą uznania społecznego. Dziecko, źle czuje się, jeśli jest stale lekceważone i traktowane nie na serio, bądź poniżane i krytykowane, musztrowane. Dziecko wyrabia w sobie wiarę w siebie oraz zdolność zdrowej samooceny opierając się na dotyczących jego samego sądach innych ludzi, a przede wszystkirn rodziców.

Należy wspomnieć o głównych typach postaw rodzicielskich, ze wskazaniem, jak każda z nich może wpłynąć na kształtowanie się zachowań i osobowości dzieci i młodzieży.

Postawa odtrącająca sprzyja kształtowaniu się u dziecka takich cech, jak agresywność, nieposłuszeństwo, kłótliwość, kłamliwość oraz sprzyja popełnianiu kradzieży, a szczególnie zahamowaniu rozwoju uczuć wyższybh, co w istotny sposób będzie rzutowało na rozwój psychoseksualny.

Natomiast akceptacja dziecka przez rodziców sprzyja prawidłowemu rozwojowi zdolności do nawiązywania trwałych więzi uczuciowych, do przywiązania, co powoduje, że nie będą poszukiwane wciąż nowe znajomości i sympatjeiMf^^W'    -ynymy

Postawa współdziałania powoduje, że dziecko staje się ufne wobec rodziców, zdolne do współdziałania, potrafi troszczyć się o dobro swoje i innych.

Postawa nadmiernego wymagania, korygowania, krytyki objawia się u dziecka brakiem wiary we własne siły, lękliwością, niepewnością,; uległością, trudnościami w przystosowaniu społecznym.

Przy postawie uznającej prawa dziecka w rodzinie kształtuje ono w sobie lojalność i solidarność w stosunku do innych członków rodziny, staje się bardziej samodzielne, podejmuje działania z własnej inicjatywy.

Z kolei postawa nadmiernie chroniąca może u dziecka opóźnić dojrzałość społeczną, uzależnić je od matki, pozbawić inicjatywy lub dawać zachowanie typu ^rozpieszczone dziecko” (nadmierna pewność siebie, niepówściągliwość, zuchwalstwo, wygórowane wymagania wobec otoczenia, nastawienie egoistyczne).

Gdy rodzice darzą swoje dziecko zaufaniem i swobodą, staje się ono zdolne do współdziałania z rówieśnikami, uspołecznione, bystre, pomysłowe, w miarę pewne śiebie, łatwo przystosowujące się do różnych sytuacji społecznych, dążące do pokonywania różnych przeszkód, spełniania trudnych zadań.

Jeżeli rodzice nie zaspokajają u dziecka potrzeb doznawania życzliwych uczuć, przynależności i kontaktu z rodzicami, powoduje to chorobę sierocą, w wyniku której następuje częściowe lub nawet całkowite zahamowanie rozwoju uczuciowości wyższej i niezdolność do trwałego przywiązania, a w skrajnych przypadkach może prowadzić u starszych dzieci i młodzieży do zachowań aspołecznych, a nawet antyspołecznych. Z punktu widzenia klinicznego będą to dzieci psychopatyczne, niezdolne do współżycia uczuciowego.

Również bardzo istotny jest kontakt werbalny z dzieckiem. Trzeba dziecku dużo tłumaczyć, mówić, objaśniać, a nawet prowokować zainteresowanie. Niedobór kontaktu werbalnego znacznie upośledza rozwój psychofizyczny dziecka. Również nie można pominąć faktu zgodności lub rozbieżności postaw wychowawczych matki i ojca, a w rodzinach wielopokoleniowych dodatkowo jeszcze i babci czy dziadka, jeśli zajmują się oni dziećmi. Główny kierunek wychowania powinien być zgodnie interpretowany przez wszystkich członków rodziny („jedność myśli” mimo „mody” na pluralizm). Oddziaływanie na postawy rodziców stanowi zadanie dla poradnictwa rodzinnego.

 

Podobne prace

Do góry