Ocena brak

Sprzęt pomocniczy do chodzenia

Autor /kulka Dodano /19.12.2013

Do ćwiczeń adaptacyjnych należy nauka chodu przy użyciu sprzętu pomocniczego. Zależnie od stanu chorego i etapu nauki chodu osób z niedowładami jednej lub obu kończyn dolnych stosuje się balkoniki, trój-i czwómogi, kule i laski.

Balkonik do nauki chodzenia zapewnia choremu stabilność, ułatwia podpieranie się z użyciem przedramion, można przesuwać go po ziemi na kółkach lub przystosowanych do tego nóżkach. Często stosowany jest w pierwszym etapie nauki chodu osób z porażeniem połowiczym po udarze mózgu.

Kule i laski znajdują szerokie zastosowanie w lokomocji osób ze schorzeniami narządu ruchu. Jako przedłużenie kończyny górnej służą do podparcia, utrzymania równowagi, odciążenia tułowia i kończyn dolnych. Stosowane są przejściowo, np. w stanach pourazowych, bądź na stałe przy nieodwracalnych schorzeniach kończyn.

Chorzy, którzy mają posługiwać się kulami przez dłuższy czas, wymagają przemyślanego ich doboru. Obecnie wychodzą już z użycia wysokie kule pachowe i ramienne, najczęściej stosowane są kule łokciowe, wykonane z lekkiego metalu, z regulowaną długością i różnymi uchwytami. Pomimo że kule pachowe zapewniały często choremu lepszą stabilność, ucisk w dole pachowym powodować mógł przewlekłe uszkodzenia pęczka naczyniowo-nerwowego i dalsze zmiany w kończynie górnej do niedowładu włącznie. Kule łokciowe mają obecnie obejmy z tworzywa sztucznego, dostosowane do szerokości i długości przedramienia, i uchwyt ręczny zapewniający dobre oparcie, domodelowany do kształtu ręki. Dla osób z chorobą gośćcową stosuje się specjalne oparcia dla przedramienia, przejmujące część obciążenia. Przy zaburzeniach równowagi pewniejsze od kuli podparcie daje trójnóg.

Laski mogą być wykonane z różnych materiałów, najczęściej z drewna lub metalu. Stosuje się je w celu odciążenia kończyny chorej i zabezpieczenia przed przeciążeniem zdrowej. Laskę trzyma się w ręce po stronie przeciwnej niż uszkodzona kończyna dolna, ponieważ przeniesienie masy ciała na laskę następuje w momencie unoszenia do przodu kończyny chorej. W wyjątkowych przypadkach, kiedy ręka po stronie kończyny zdrowej jest słabsza lub gdy po stronie chorej występuje niestabilność biodra i kolana oraz ból, laskę trzyma się w ręce po stronie chorej. W niektórych przypadkach stosowane są dwie laski, np. po obustronnych amputacjach, przy zapaleniu stawów na tle gośćcowym, stwardnieniu rozsianym itp.

Dobieranie długości kul i lasek. Pomiarów kul i lasek dokonuje się u pacjenta leżącego na plecach lub stojącego. Barki i obręcz kończyny górnej muszą być rozluźnione, stawy łokciowe zgięte pod kątem około 30°, ręka zwinięta w pięść. Kula powinna opierać się o podłoże nieco skośnie na zewnątrz od palców stopy (18 cm). Laski mierzy się od szczytu krę-tarza większego kości udowej do ziemi, przy zgięciu kończyny gómej w stawie łokciowym około 30--40°. Długość lasek i kul musi być dobierana indywidualnie, z uwzględnieniem postawy pacjenta, rodzaju i stopnia niepełnosprawności, typu konstytucjonalnego, równowagi i koordynacji.

 

Podobne prace

Do góry