Ocena brak

Sprawowanie władzy przez ludy koczownicze i rolnicze

Autor /Nata Dodano /31.01.2012

Bardziej rozbudowany system sprawowania władzy panował tam, gdzie niewielkie grupy rodzinne łą­czyły się w większe społeczności - plemiona. Tak było na przykład w przypadku Dakotów i Komań­czo w z Wielkich Równin. Tak jak w wielu społe­czeństwach plemiennych na całym świecie, rzą­dziły tam kolektywne ciała złożone z najstarszych członków plemienia, czyli rady starszych. Posie­dzeniom rady starszych przewodniczył najczęściej
jeden człowiek, to on panował nad porządkiem zebrań, udzielał głosu, on też rozstrzygał spory w łonie rady.
Niektóre plemiona prowadzące osiadły rolniczy tryb życia (na przykład Irokezi czy Zuni) zorgani­zowane były w podobny sposób, tyle że wyraźniej zaznaczony był tam element dziedziczności. Na przykład starszyzna plemion Zuni była obierana i zatwierdzona przez kapłanów, natomiast kapłanem mógł zostać tylko syn kapłana - w ten sposób two­rzyły się niezwykle wpływowe w danej społecz­ności rody kapłańskie. Sachemowie, czyli naczelni wodzowie plemienni, wywodzili się z kilku naj­silniejszych rodów i musieli uzyskać aprobatę pochodzących z nich kobiet. Najważniejsza kobie­ta w klanie mogła zebrać razem wszystkie kobie­ty z jednego, wielorodzinnego domu i wybrać suk­cesora. Następnie musiały zyskać akceptację swojego wyboru u innych spokrewnionych grup. Kobieta taka mogła też odsunąć od władzy sache­ma, który nie spełniał należycie powierzonych mu obowiązków. Zanim to nastąpiło, musiała udzielić mu trzech ostrzeżeń, dopiero potem wolno było rozpocząć procedurę wyboru nowego wodza.
Życie osiadłe sprzyjało też kształtowaniu się i utrwalaniu tradycji i zwyczajów, z których z cza­sem wyłoniło się prawo. Powstanie skodyfikowane-go prawa doprowadziło do ograniczenia samowoli władzy - od tej pory ustalone normy zaczęły także obowiązywać tych, którzy dotychczas po prostu „byli prawem".

Podobne prace

Do góry