Ocena brak

Społeczno - polityczne uwarunkowania reformacji

Autor /Seller002 Dodano /05.10.2007

Reformacja nie była ruchem, który zrodził się w ciągu kilku lat ogarniając całą Europę. Była ruchem, którego przyczyn było wiele. Nawarstwiały się one, od co najmniej dwóch stuleci. Kiedy Luter w 1517 roku na drzwiach kościoła w Wittemberdze przybijał swoje 95 tez był posunięty do ostateczności, ponieważ wcześniejsze próby zreformowania kościoła nie powiodły się.
Pierwszych przyczyn możemy szukać aż w średniowieczu, gdzie po raz pierwszy pojawił się problem oddzielenia państwa od Kościoła, czyli polityki od religii. Wcześniej,
w epoce antycznej tego problemu w ogóle nie było. Władca był jednocześnie najwyższym kapłanem.
Podstawę do późniejszych twierdzeń i wyższości Kościoła nad władzą świecką dał św. Augustyn, biskup Hippony w północnej Afryce, jeden z najlepiej wykształconych pisarzy starożytnego chrześcijaństwa. Twierdził on, że państwa ziemskie przemijają, jedynie państwo Boże przetrwa wiecznie. W państwie ziemskim civitas terrena mieszkają grzeszni ludzie, którzy nie zaznali łaski. A zatem utożsamiał on państwo z panowaniem zła i grzechu a państwo boże z najwyższymi wartościami.
Pierwsze argumenty przemawiające za zwierzchnością cesarza nad papiestwem zaczęły pojawiać się po wstąpieniu na tron Karola Wielkiego, który w 771 roku został królem Franków. Karol uznał państwo kościelne i rozszerzył je. Udało mu się podporządkować politykę kościelną swoim celom, mógł ingerować w wybór papieża, zmieniał wyroki kościelne i co najważniejsze uważał siebie za osobę powołaną do rozstrzygania sporów pomiędzy papieżem a biskupami. Zaborcza polityka Karola Wielkiego otrzymała patos religii dzięki połączeniu mesjanizmu Franków z augustiańską doktryną.
Monarchia Karolingów upadła w X wieku dając początek nowym państwom takim jak: Niemcy, Italia, Francja, Burgundia, Lotaryngia, Nawarra. Od tego momentu aż do późnego średniowiecza będą ścierać się dwie odmienne koncepcje mówiące o tym czyja władza, papieska czy cesarska, powinna być władzą zwierzchnią. Te spory trwały aż do XIV wieku, kiedy to pojawiła się nowa doktryna suwerennego narodu. Chciano się uwolnić od kontroli Kościoła, który kierował się surowymi normami i Biblią.

Jeszcze w XII i XIII wieku pojawiły się pierwsze ruchy występujące przeciwko Kościołowi jako organizacji i próbujące go zreformować. Kościół oczywiście odrzucał te wystąpienia uznając je za herezje. Ciągła walka Kościoła o władzę i niezrozumienie problemów ludzi doprowadziło do powstawania licznych ruchów, które u podstaw swego funkcjonowania zakładały sobie przybliżeni człowieka do Boga. Rozszerza się działalność propagatorów nowych haseł społeczno ? religijnych. Według nich doktryna ewangeliczna jest skażona przez duchowieństwo i trzeba ją oczyścić.
Najbardziej znaną herezją średniowieczną są katarzy zwani również albigensami. Nakłaniali wiernych do rygorystycznych praktyk pokutnych.

Podobne prace

Do góry