Ocena brak

SŁOWIAŃSZCZYZNA W ŚREDNIOWIECZU - SŁOWIANIE PÓŁNOCNO - ZACHODNI

Autor /Gebhard Dodano /04.05.2012

 

Podczas gdy Słowianie zamieszkali na południe od Karpat i Sudetów przeżywali okres tworzenia się i rozpadania państw kilkoplemiennych, ich pobratymcy zajmujący ziemie na północ od tego pasma gór znajdowali się na wcześniejszym etapie rozwojowym.

Pod względem językowym dzielili się na trzy zespoły dialektyczne: łużycki, połabski i polski. Ponieważ podobieństwo między dwoma ostatnimi było bardzo wielkie, niektórzy językoznawcy ten trójdział zastępują dwudziałem, widząc obok grupy łużyckiej jako drugą lechicką.

Największą trudność stanowi dzisiaj oznaczenie siedzib grupy łużyckiej. Stworzony przez Karola Wielkiego w r. 805 limes Sorabicus, będący w rzeczywistości nie umocnionym, a jedynie kontrolowanym pograniczem Cesarstwa, pozwala domyślać się, że stanowiło ono kres zwartego zasiedlenia ludności słowiańskiej na zachodzie.

Granica biegła więc wzdłuż Dunaju mniej więcej od Lorch do Ratyzbony, potem zbaczała ku północy i poprzez okolice Norymberg}, Bambergu i Erfurtu docierała do Łaby w bliskości Magdeburga. Przekazy źródłowe z IX w. poświadczają istnienie na wschód od limesu, nad Salą księstwa serbo-łużyckiego.

Plemiona serbo-łużyckie przekraczały na południu naturalną górską granicę Czech, na wschodzie sięgały po bieg Kwissy i Bobra, a na północy dochodziły do Sprewy.

Na wschodzie i północy grupa łużycka sąsiadowała z lechicką. Składała się ona z dwóch odłamów: polskiego i połabskiego, z których każdy rozpadał się na wiele plemion. Element pośredni, odgrywający rolę pomostu między obu tymi odłamami, stanowili Pomorzanie.

Słowianie po-łabscy wytworzyli dwie duże jednostki o charakterze politycznym: związek Obodrytów na północo-zachodzie i Luciców, zwanych też Wieletami lub Wilkami, na wschodzie.

Zachodnią granicą tych Słowian była Łaba i fimes Saxoniae, południową — omówiony wyżej zasięg grupy łużyckiej, a wschodnią — w przybliżeniu dolna Odra.

Podobne prace

Do góry