Ocena brak

Skutki suszy, klęski głodu

Autor /Milenka Dodano /31.01.2012

Susze są główną przyczyną klęsk głodu w Afryce i niektórych rejonach Azji, w tym między innymi w Chinach i Indiach. Klęską głodu określa się okres, w którym stale występują niedobory żywnoś­ci na dużym obszarze. W takiej sytuacji całe spo­łeczności głodują i w rezultacie ludzie masowo chorują lub umierają. Najstraszliwsze w skutkach klęski głodu są jednakże z reguły wypadkową kilku czynników, przykładowo wojny zbiegającej się z okresem suszy.
Największa odnotowana w dziejach klęska głodu dotknęła Chiny w latach 1959-1961. Szacuje się, że wskutek głodu zmarło wówczas aż 30 mi­lionów ludzi. Współcześnie naukowcy upatrują przyczyn tej straszliwej klęski głodu w destabili­zacji sytuacji w rolnictwie i spadku produkcji żywności wywołanym podjętą przez rząd próbą przy­musowej kolektywizacji rolnictwa, chociaż oczy­wiście powodzie i susza przyczyniły się do zwięk­szenia skali problemu.
Niedożywienie i głód są niemal stałym proble­mem w niektórych rejonach Afryki, Azji i Ameryki Południowej. Następujące po okresach suszy klę­ski głodu są przyczyną utrzymywania się tam wysokich wskaźników śmiertelności niemowląt i przedwczesnej śmierci.
Ludzie osłabieni wskutek niedożywienia łatwo zapadają na różnego rodzaju choroby. Szybko sze­rzą się epidemie cholery, tyfusu, grypy, a nawet odry, przy czym każda z tych chorób może spowo­dować śmierć. Częstą przyczyną zgonu jest od­wodnienie wywołane biegunką. Największa śmier­telność występuje u ludzi w skrajnych grupach wiekowych, to jest dzieci i osób starszych. Nawet te dzieci, którym udało się przeżyć stan chorobo­wy spowodowany niewystarczającą ilością białka w przyjmowanym pokarmie, mogą odczuwać jego skutki, zarówno fizyczne, jak i psychiczne, przez resztę życia.

Głód na obszarze Sahelu.
Głód pojawia się wskutek wystąpienia kilku powią­zanych ze sobą czynników. Do lat 70., zamieszki­wany przez nomadów obszar Sahelu porastały trawy oraz odporne na suszę drzewka i kolczaste krzewy. Suma rocznych opadów deszczu, wystę­pujących jedynie w miesiącach letnich, w niektó­rych rejonach wahała się w granicach 100-200 mm, a tylko południowe krańce terytorium otrzymy­wały więcej wody. Na deszcz czekano osiem do dziewięciu miesięcy. Trawy wysychały i skąpa roślinność obumierała, odżywając dopiero w cza­sie kolejnej pory deszczowej.
W latach 50. i 60. opady były bardziej niż zwy­kle obfite, a na skutek eksplozji demograficznej, która w tym czasie ogarnęła Afrykę, wzrosła też liczba ludności tego obszaru. Koczownicy rozwija­li hodowlę, powiększając liczebność stad wielbłą­dów, bydła, kóz i owiec, co wkrótce doprowadziło do skupienia zbyt wielu stad w rejonie praktycz­nie nie zagospodarowanym rolniczo, a zaspokoje­nie potrzeb ludzkich przy istniejących zasobach naturalnych było niezwykle trudne.

Podobne prace

Do góry