Ocena brak

Simone de Beauvoir

Autor /larina Dodano /15.05.2012

Twórczość Simone de Beauvoir wpłynęła na zmianę mentalności wielu kobiet należących do jej pokolenia i utorowała drogę nieco późniejszym, pod pewnymi względami bardziej radykalnym, wystąpieniom feministek, w tym takie Germaine Greer i Kate Millet.

Twórczość Simone de Beauvoir wpłynęła na zmianę mentalności wielu kobiet należących do jej pokolenia i utorowała drogę nieco późniejszym, pod pewnymi względami bardziej radykalnym, wystąpieniom feministek, w tym takie Germaine Greer i Kate Millet.

Opublikowana po raz pierwszy w 1949 r. Druga płeć autorstwa francuskiej pisarki Simone de Beauvoir, uważanej za matkę feminizmu, stała się inspiracją dla ruchu kobiecego lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych. Pozostając przez długie lata w nieformalnym związku z Jeanem-Paulem Sartrem, sama de Beauvoir wiodła życie niekonwencjonalne, a oddziałując na sposób myślenia wielu kobiet, przyczyniła się do określenia na nowo pozycji przedstawicielek swej płci w zdominowanym przez mężczyzn społeczeństwie.

Urodzona w Paryżu w 1908 roku, Simone de Beauvoir nie zaznała w dzieciństwie biedy. Rodzice wywodzili się z klasy średniej, ojciec prawnik był człowiekiem oczytanym i wykształconym - zachęcał córkę do lektury i studiów. Z kolei matka była głęboko wierzącą katoliczką o surowych zasadach moralnych. W późniejszym okresie, w pierwszej części autobiograficznej książki Pamiętniki statecznej panienki, de Beauvoir opisała historię swego buntu przeciwko narzucanym w domu rodzinnym konwenansom.

W czasie I wojny światowej pozycja finansowa rodziny znacznie pogorszyła się i w 1919 roku musieli przeprowadzić się do mniejszego i mniej komfortowego mieszkania. Pomimo tych problemów, Simone i jej młodsza siostra uczęszczały do o szkół prywatnych. W 1926 roku Simone - pomimo sprzeciwów rodziców - rozpoczęła studia filozoficzne na paryskiej Sorbonie i w 1927 roku uzyskała dyplom ukończenia studiów.

Najmłodsza studentka

Uzyskując dyplom wyższej uczelni w wieku 21 lat, de Beauvoir była najmłodszą spośród studentek i studentów we Francji, którzy zdołali zdać egzaminy końcowe. Wkrótce potem związała się z Jeanem-Paulem Sartrem i aż do jego śmierci w 1980 roku łączyły ich wspólne zainteresowania intelektualne, poglądy polityczne, a także z pewnością uczucie, chociaż nigdy się nie pobrali i nawet nie mieszkali razem, pozostawiając sobie nawzajem całkowitą swobodę w zakresie życia osobistego. Należy pamiętać, że w latach 20. związek tego rodzaju należał do rzadkości.

Lata 1931-37 de Beauvoir spędziła w Marsylii i Rouen, pracując jako nauczycielka. W 1938 r. przeniosła się do Paryża choć po wkroczeniu Niemców w 1940 roku popadła w poważny konflikt z władzami, kontynuowała pracę do 1943 r. W tym też roku opublikowano jej pierwszą powieść, Na dobre i złe, poruszającą problem związku, który rozwinął się między Sartrem, de Beauvoir i jej dawną studentką Olgą Kosakiewicz. Książka ta zapoczątkowała karierę pisarską de Beauvoir.

Twórcy egzystencjalizmu

Po II wojnie światowej Sartre i de Beauvoir zasłynęli jako twórcy egzystencjalizmu - kierunku w filozofii, którego podstawowym założeniem była kwestia wolności wyboru i związanej z tym odpowiedzialności jednostki. De Beauvoir powracała do tego tematu w wielu powieściach i esejach filozoficznych, m. in. w będącej wstępem do egzystencjalizmu pracy Pyrrus i Cyneasz.

Gdy de Beauvoir zaczęła pisać Drugą płeć, nie uważała się za feministkę, a temat podsunął Sartre. Tytuł stanowił podsumowanie głównej tezy książki, mówiącej że kobiety postrzega się na zasadzie opozycji w stosunku do mężczyzn. Cywilizacja, sztuka, kultura są dziełem mężczyzn. Mężczyźni postrzegani są w kategoriach pozytywnych, podczas gdy kobiety, w porównaniu do mężczyzn, reprezentują jakoby płeć o niższej wartości, drugorzędną. Kobiety zostały niejako zmuszone do przyjęcia tego poglądu właśnie dlatego, że jest on tak szeroko rozpowszechniony.

W pierwszym tomie pracy, zatytułowanym Fakty i mity, autorka, na podstawie analizy problemów z zakresu biologii, historii, religii oraz mitologii, poszukuje dowodów, które potwierdzają drugorzędną pozycję kobiet w społeczeństwie. Drugi tom pracy, Zycie kobiety, opisuje codzienność kobiet, poczynając od wczesnego dzieciństwa po starość. W tym właśnie tomie de Beauvoir sformułowała znaną myśl, że „nikt nie rodzi się, lecz raczej staje się kobietą." W ciągu kilku tygodni od momentu publikacji sprzedano 22 tysiące egzemplarzy książki, a autorka otrzymała tysiące listów od kobiet opowiadających, jak bardzo zmieniło się ich życie po przeczytaniu tej pracy.

W zakresie polityki, de Beauvoir związana była z ugrupowaniami lewicującym i antykolonialnymi, a w 1945 roku należała do grona założycieli pisma Les Temps Modernes. Po wojnie razem z Sartrem, odbyli wiele podróży do krajów komunistycznych, w tym do ZSRR, Chin i na Kubę. Wrażenia z pobytu w Chinach spisała de Beauvoir w opublikowanej w 1957 roku pracy Długi marsz. Pomimo sympatii dla socjalizmu nigdy nie wstąpiła do partii komunistycznej.

Pod koniec lat 50. i u progu lat 60. ostro krytykowała politykę rządu Francji wobec walczącej o niepodległość Algierii. Wykorzystując pozycję czołowej francuskiej intelektualistki prowadziła kampanię na rzecz pochodzącej z Algierii Djamili Boupacha - młodej kobiety, szykanowanej przez władze Francji. Zarówno de Beauvoir, jak i Sartre byli atakowani przez ugrupowania prawicowe, dążące do utrzymania władzy francuskiej w Algierii. W mieszkaniu Sartre'a dwukrotnie podkładano bomby, a de Beauvoir grożono śmiercią.

W latach 70. de Beauvoir silniej związała się z ruchem wyzwolenia kobiet i feminizmem. W roku 1971 podpisała Manifest 343 - oświadczenie 343 kobiet, które przyznały się, że nielegalnie poddały się aborcji. Wzięła także udział w paryskim marszu kobiet domagających się zalegalizowania aborcji. Od 1974 roku była prezesem Ligi Praw Kobiet, która prowadziła kampanię na rzecz pomocy maltretowanym żonom, kobietom pracującym i samotnie wychowującym dzieci. W 1979 r. założyła pismo feministyczne - Questions Feministes. Simone de Beauvoir była podziwiana przez pokolenie późniejszych feministek, zarówno ze względu na swój styl życia, jak i osiągnięcia na gruncie zawodowym. Gdy zmarła w 1986 roku, w uroczystościach pogrzebowych wzięło udział 5 tysięcy ludzi.

SIMONE DE BEAUVOIR - WAŻNIEJSZE UTWORY

Pamiętniki  

1958

Pamiętnik statecznej panienki

1960

W sile wieku

1963

Siłą rzeczy

Beletrystyka

1943

Na dobre i złe

1945

Cudza krew

1946

Wszyscy ludzie są śmiertelni

1954

Mandaryni

Literatura faktu

1944

Pyrrus i Cyneasz

1948

Etyka wieloznaczności

1948

Ameryka dzień po dniu

1949

Druga płeć

1957

Długi marsz

1962

Djamila Boupacha

1981

Adieux: Pożegnanie z Sartrem

Sztuka

1945

Les Bouches Inutiles

Podobne prace

Do góry