Ocena brak

SIEDLECKI Franciszek

Autor /jota11 Dodano /28.03.2012

SIEDLECKI Franciszek, ur. 6 VI 1906 w Kamieńcu Podol., zm. 10 II 1942 w Warszawie, teoretyk literatury, badacz wiersza pol., tłumacz. W czasie studiów polonist. na UW (1929-36) należał do najczynniejszych członków Koła Nauk. Polonistów, w którym kierował sekcją teorii literatury oraz zainicjował i redagował 1934-39 Archiwum Tłumaczeń z Zakresu Literaratury i Metodologii Badań Literackich. W 1937-38 przebywał  na studiach w Paryżu, nast. pracował do wybuchu wojny i, w dziale starych druków B. Nar. w Warszawie. Zainteresowania naukowe S. od początku skupiały się na teorii i historii form  wierszowych oraz metodologii badań wersologicznych. Swoje  założenia badawcze sformułował m. in. w szkicach O rytmie i metrze („Skamander" 1935 z. 59), Trzy dziedziny badań nad wierszem (w księdze zbiór. Prace ofiarowane Kazimierzowi Wóycickiemu 1937, której był inicjatorem i red.), O nowych badaniach nad budową wiersza („Język Pol." 1945 z. 2—3), a zrealizował w Studiach z metryki polskiej (t. 1—2 1937), zawierających cenne do dziś ustalenia, ,gł. w zakresie wiedzy  o pol. wierszu sylabicznym. W pracach tych nawiązywał do programu metodol. i rezultatów badawczych ros. szkoły formalnej (tłumaczył dzieła jej przedstawicieli) oraz strukturalizmu praskiej szkoły lingwistycznej - nakazujących rozważać zjawiska wierszowe jako twory o charakterze swoiście systemowym, stanowiące w obrębie języka poet. dziedzinę najbardziej zaawansowanych przekształceń norm i tendencji mowy  praktycznej. Interpretacja form wierszowanych wymagała  w rozumieniu S. odniesienia ich do odpowiedniego - historycznie określonego - zestawu reguł wierszowania (systemu metrycznego), a równocześnie do możliwości systemu fonologicznego i prozodyjnego danego języka. Kontekstem dodatkowo uwzględnianym były konwencje głosowej realizacji mowy wierszowanej - deklamatoryki. Wkład S. do wersologii pol. polegał przede wszystkim na ugruntowaniu podstawowej kategorii systemu wierszowego, rozumianego jako zbiór reguł strukturalnych (konstant) występujących w powiązaniu ze statystycznie uchwytnymi tendencjami. Kategoria ta pozwoliła wyraźnie określić dziedzinę własnej historii wiersza, traktowanej jako ewolucja systemów wierszowych, ich współistnienie i współokreślanie się oraz wymiana. Poza badaniami wersologicznymi S. zajmował się zagadnieniami przekładu poet., hteraturą ros. i radz., poezją dla dzieci i filmem.

M. KRIDL F.S., w: Straty kultury polskiej 1939-1944 (zbiór.), t. 1, Glasgow 1945; K. BUDZYK OF. S. wspomnienie, „Pam. Lit." 1946 z. 3/4; M. KRIDL Boje Wilna i Warszawy o nową naukę o literaturze, „Pam. Lit." 1957 z. 2; A. OKOPIEŃ, J. SŁAWIŃSKI OF.S. i „polskim formalizmie",,, Twórczość" 1960 nr 10.

Podobne prace

Do góry