Ocena brak

Seminaria i duchowieństwo

Autor /NaumxD Dodano /25.04.2013

Zakładanie seminariów duchownych diecezjalnych, nakazane przez sobór trydencki, było kontynuowanew omawianym okresie. We Francji istniały zgromadzenia zakonne (misjonarze, eudyści, oratorianie),które zajmowały się także w innych krajach prowadzeniem seminarów. Po 1650 roku diecezje francuskiemniej korzystały z ich pomocy, a tworzyły seminaria we własnym zakresie, bardziej dostosowane do wymogów kanonicznych. Przez nie podniósł się poziom duchowieństwa i był dobry jeszcze na Początku XVIII wieku.

W cesarstwie zniszczenia wojny 30-letniej i brak funduszów sprawiły, że w drugiej połowie XVII wiekutrzeba było niektóre seminaria na nowo uposażać i organizować. Gdy Bartholomaeus Holzhauser (1613-1658), kanonik w Tittmoning, obdarzony zmysłem ascetycznym i duszpasterskim, założył wspólnotę kapłanówduszpasterzy, oficjalnie nazwana Instytutem księży w wspólnocie żyjących, Institutum clericorumsaecularium in commune viventium (po polsku zwani skrótowo bartoszkami lub księżmi komunistami),arcybiskup moguncki Johann Philipp von Schőnborn powierzył im (1660) kierownictwo seminarium duchownego,czym zajmowali się następnie w innych diecezjach niemieckich, a także w Polsce i jeszczekilku krajach.

Ich ideałem wychowawczym w seminarium było przygotować przez ascezę i teologię kapłanów,którzy umieliby dobrze zajmować się duszpasterstwem, mieszkaliby razem i mieliby wspólnotęmajątkową. Do Polski sprowadził ich (1683) biskup poznański Stefan Wierzbowski i osadził w GórzeKalwarii. Objęli też (1684) prowadzenie dwu nowych seminariów: w Warszawie i w Janowie Podlaskim(diecezja łucka).

W Hiszpanii i Portugalii, gdzie istniała znaczna liczba wydziałów teologicznych i kolegiów z nauczaniemfilozofii i teologii, seminaria powstawały powoli przez XVI, XVII i XVIII wiek. W Portugalii natrzynaście seminariów, pięć utworzono dopiero w XVIII wieku.

Polska miała 34 seminaria w połowie XVIII wieku, założone głównie w XVI i XVII wieku. Większość znich prowadzili księża misjonarze (17), księża jezuici (7) i księża komuniści (6). Księża diecezjalni kierowaliniektórymi seminariami we wcześniejszym okresie, a tylko czterema w połowie XVIII wieku.

Duchowieństwo w cesarstwie jeszcze w drugiej połowie XVII wieku ponosiło skutki epidemii i zniszczeńpo wojnie 30-letniej. Znajdowało się w trudnej sytuacji materialnej, a z powodu swej niewystarczającejliczby było nadmiernie obciążone pracą. Wiele parafii obsługiwał kler zakonny. Stale zbyt małailość powołań przyczyniała się do mniejszych wymagań przed udzieleniem święceń. Wielu duchownychmiało mierne wykształcenie i prowadziło mierne życie, co dawało okazję do ataków na nich w okresie Oświecenia.

W Hiszpanii i Portugalii występował w omawianym okresie wzrost powołań. W ciągu półtora wiekuliczba kapłanów diecezjalnych wzrosła ponad 70%, zakonnych zaś prawie 90%. Kler parafialny wymagłjednak reformy, jak świadczy bulla Innocentego XIII Apostolic ministerii (1723) określająca potrzebnezmiany w 26 punktach. Papież wydał ją na przedstawienie biskupa z Cartageny, kardynała Luis Bellugi.

Wcześniej już papież Klemens XI nalegał na biskupów i kler parafialny, aby przestrzegali obowiązkurezydencji. W osobnym brew zwrócił się w tej sprawie także do biskupów polskich.

Podobne prace

Do góry