Ocena brak

Samogwałt

Autor /maziajka Dodano /16.01.2014

Samogwałt, zwany onanizmem, masturbacją, ipsacją itp. jest to zjawisko polegające na drażnieniu narządów płciowych rękami lub różnymi przedmiotami w celu wywołania u siebie rozkoszy seksualnej. Samogwałt zwykle zaczyna być uprawiany przez młodzież obojga płci (ok. 95% chłopców i ok. 50% dziewcząt) w wieku dojrzewania. Uprawiany jest z różną intensywnością do chwili podjęcia uregulowanych stosunków płciowych, po czym najczęściej samorzutnie wygasa.

Samogwałt w okresie dojrzewania uważany jest obecnie za zjawisko fizjologiczne, za normalną drogę rozwojową popędu seksualnego, ale ze społecznego punktu widzenia usiłuje się mu nałożyć pewne hamulce. Wynika to z dwóch założeń wychowawczych:

1.    Chłopak i dziewczyna powinni nauczyć się opanowywać odruchy seksualne i wiedzieć, że opanowanie to jest niezbędne i potrzebne w przyszłym pożyciu małżeńskim. Podobnie zresztą staramy się wpływać wychowawczo na opanowanie innych odruchów, np. popędu do jedzenia. Gdy człowiek jest np. głodny lub ma na coś apetyt, a nie może go chwilowo zaspokoić, też musi się opanować, inaczej gotów posunąć się do kradzieży przedmiotu swego pożądania.

2.    Staramy się w okresie pokwitania jak najdłużej stosować zasadę „przełączania energii”, tj. jak najdłużej zużytkowywać energię płynącą z popędu płciowego w innym kierunku i na inne cele: umożliwia to pełniejszy rozwój osobowości, a nawet jest warunkiem prawidłowego, pełnego rozwoju psychofizycznego człowieka. Taki właśnie wszechstronny rozwój jest celem ważniejszym od samego tylko zaspokojenia popędu seksualnego. Metody stosowane w wychowaniu dla osiągnięcia tych zamierzeń mają na celu odciągnięcie uwagi młodzieży od zagadnień seksualnych, a skierowania jej na zagadnienia nauki, pracy, sportu, rozrywki itp. W wyjątkowych wypadkach konieczna jest rozmowa z chłopcem czy dziewczyną, zawsze przeprowadzona na osobności. Nie wolno straszyć rzekomymi chorobami.

 

Podobne prace

Do góry