Ocena brak

Rzeżączka

Autor /maziajka Dodano /16.01.2014

Rzeżączka wywołana jest przez dwoinki Neissera (gonokoki). Zarazki rozwijają się najczęściej na błonie śluzowej narządu moczo-płciowego. Zakażenie następuje wyłącznie drogą płciową. Zarazki znajdują dogodne warunki na błonie śluzowej cewki moczowej i błonie śluzowej szyjki macicy. U dziewczynek przed okresem pokwita-nia na zakażenie jest również wrażliwa błona śluzowa przedsionka pochwy. Przeniesienie wydzieliny może nastąpić przy pomocy przedmiotów lub nie umytych rąk. U kobiet okres wylęgania choroby wynosi 1—2 tygodnie (u mężczyzn 3—6 dni) i bakterie umieszczają się na błonie śluzowej cewki, szyjki macicy, niekiedy odbytu. Choroba objawia się ropnymi upławami, czasem pieczeniem przy oddawaniu moczu, ale objawy mogą być przez kobietę nie zauważone. Rozpoznanie rzeżączki wymaga kilkakrotnych badań bakteriologicznych oraz posiewów. Rzeżączka nie leczona prowadzi do zakażenia macicy i przydatków oraz otrzewnej, pozostawiając niedrożność jajowodów i niepłodność. W przypadku urodzenia dziecka przez kobietę chorą na rzeżączkę noworodek może mieć zapalenie spojówek.

Najbardziej zakaźna jest ostra rzeżączka, ale też i stany bezobja-wowe są niebezpieczne. Dlatego też przy najmniejszym podejrzeniu kobieta powinna zgłosić się do lekarza i wstrzymać się od stosunków płciowych.

Nierzeżączkowe zakażenie dolnych odcinków narządu moczopłcio-wego u kobiet. Chlamydie i mikoplazmy mogą wywoływać zapalenie cewki moczowej i śluzówki szyjki macicy, co może prowadzić do rozwoju nadżerki części pochwowej macicy, a następnie spowodować zapalenie jajowodów i jajników i wywołać obraz podobny do zakażenia rzeżączką. Zakażenia te są trudne do rozpoznania, poddają się jednak leczeniu antybiotykami, głównie tetracykliną.

 

Podobne prace

Do góry