Ocena brak

Rozwój umiejętności lokomocyjnych

Autor /kredka Dodano /25.04.2014

We wczesnym dzieciństwie cyzelowany jest stereotypchodu i nabywane są nowe umiejętności,takie jak: bieganie, podskakiwanie, skoki naodległość, bieg w podskokach. Te wzorce poruszaniasię wymagają postępów kontroli takrównowagi ciała, jak i rozwijanych sił w celuuzyskania funkcjonalnych rezultatów. Rozwójpotencjału możliwości zawartego w każdej z nowychumiejętności następuje jako wypadkowanabywanego doświadczenia, wzrostu ciała i dojrzewaniao.u.n. Umiejętności doskonalsze, precyzyjniejsze,bardziej praktyczne muszą być narazie poświęcone dla rozwoju niezbędnej kontroliruchowej. Dzieci poszukują sposobności doćwiczeń rozwijających się umiejętności w obrębie podstawowych sprawności motorycznych.Bieganie jest zwykle osiągane między 2. i 4.rokiem życia. Bieg różni się od chodu występowaniem„fazy lotu" lub ściślej — brakiemfazy podwójnego podporu, co oznacza, że w pewnymmomencie omawianego ruchu ciałow ogóle nie jest podparte, że zawisło w powietrzu.Do fazy lotu dochodzi dzięki zastosowaniuzarazem silnej i kontrolowanej propulsji w czasiefazy podporu w typowym wzorcu chodu.Jednakże pełna kontrola biegu jest osiągana niewcześniej, niż w 5.—6. roku życia. Pełna kontrolaoznacza: łatwość startu, zatrzymania sięi zmiany kierunku. Podskakiwanie początkowowystępuje jako umiejętność zeskoku z wysokości.Dziecko dwuipółletnie wykonuje sprawniezeskok z wysokości około 0,3 m. Ta umiejętnośćjest bardziej charakterystyczna dla wzorca ruchowegokroczenia w dół niż dla prawdziwegozeskoku jednocześnie obiema nogami. Z czasempojawia się umiejętność podskoku w celu sięgnięciapo jakiś przedmiot ku górze, a dopieropóźniej — skoku na odległość. W czasie dzieciństwazwiększa się wysokość i odległość skoku,zarazem zmienia się rodzaj ruchów tworzącychtę czynność, co zwiększa jej efektywność. Początkującyskoczek wykonuje płytki przysiadprzygotowawczy, podczas gdy doświadczonyskoczek wykonuje przysiad głęboki. U początkujących,bardzo młodych skoczków ramionaustawiają się w pozycji „wysokiej gardy", podczasgdy starsi i bardziej doświadczeni starająsię wytworzyć moment pędu, wyrzucając ramionaw górę ponad głowę. Skoczkowie młodzii niedoświadczeni utrzymują podczas skokutułów i głowę w zgięciu. Starsi odwrotnie — wykorzystująwyprost głowy i tułowia do zwiększeniaefektywności skoku.

Podskakiwanie wydaje się kontynuacją wcześniejnabytej umiejętności utrzymywania równowagipodczas stania na jednej nodze. Podskakiwanie— w rozumieniu funkcji — jestzdefiniowane jako uniesienie ciała ponad podłożez następowym lądowaniem przy wykorzystaniutylko jednej kończyny dolnej. Pojawia sięokoło 21/2 roku życia, lecz nie jest wykonywanesprawnie wcześniej niż około 6. roku życia.

Dopiero wtedy dziecko potrafi łączyć około 10podskoków w ciągłą serię. Następnie takie seriepodskoków dzieci włączają do gier lub krokówtanecznych. Bieg w podskokach jest złożonymwzorcem lokomocyjnym — krok i podskok najednej nodze, a następnie krok i podskok nadrugiej. Bieg w podskokach przez większośćdzieci nie jest osiągany przed ukończeniem 6.roku życia. Jak w większości umiejętności lokomocyjnych,praktyka jest tu ważnym czynnikiemwarunkującym osiągnięcie sprawności. Todlatego osoby starsze, które na ogół nie mająokazji do ćwiczeń sprawnościowych, często sąniezdolne do wykonania bardziej złożonychwzorców lokomocyjnych.

Podobne prace

Do góry