Ocena brak

Rozwój noworodka w trzecim miesiącu życia

Autor /bananowiec Dodano /24.01.2014

Reprezentatywne umiejętności w 3 miesiącu życia w pozycji supinacyjnej:

•    długotrwałe utrzymywanie głowy w linii środkowej ciała

•    łączenie kończyn górnych w linii środkowej i wkładanie obu dłoni do ust w pozycji pronacyjnej:

•    umiejętność uniesienia głowy i klatki piersiowej nad podłoże i utrzymanie tej pozycji przez kilka sekund

•    podpór na przedramionach - ułożenie łokci na wysokości linii barków

Rozwój w supinacji

Dziecko w 3 miesiącu życia coraz częściej kontroluje głowę w linii środkowej ciała, brodę ma wyraźnie opartą na klatce piersiowej, co świadczy o wydłużeniu mięśni karku. Dobra stabilizacja głowy umożliwia wygasanie ATOS- u, gdyż nie jest już potrzebna aktywność kończyn górnych do stabilizacji głowy i ciała. Dzięki aktywnej stabilizacji głowy, wynikającej z postępującej integracji napięcia posturalnego, kończyny górne uzyskują swobodę działania. Dziecko zaczyna łączyć ręce w linii środkowej -początkowo bez kontroli wzroku, a pod koniec 3 miesiąca - pod kontrolą wzroku.

Kontrola głowy w linii środkowej umożliwia też rozwój zbieżności gałek ocznych. W związku z możliwością symetrycznego utrzymania głowy - dziecko potrafi ustawić gałki oczne w linii środkowej i śledzić wzrokiem twarz osoby pochylającej się nad nim oraz przedmioty w zakresie 180 stopni.(31,37)

W tym okresie dziecko nie sięga jeszcze ręką do przedmiotów, ale ma możliwość utrzymania wzroku na przedmiocie. Śledzi obiekt w zasięgu pola widzenia, co określane jest jako "chwytanie oczami". W wyniku synergistycznej pracy mięśni brzucha potrafi silnie zginać głowę w przód bez jej podnoszenia Można zaobserwować tę umiejętność prowokując do stabilizacji wzroku na przedmiocie przesuwanym w dół, wzdłuż linii środkowej ciała.

Umiejętność kontroli głowy i kończyn górnych w linii środkowej umożliwia rozwój kontroli bilateralnej, czyli koordynacji aktywności obu stron ciała.

Zakres ruchów kończyn górnych obejmuje obszar od głowy do bioder. Niemowlę dotyka głowy, twarzy, wkłada obie dłonie do ust, bawi się nimi, ogląda je. Dotyka też klatki piersiowej, brzucha i spojenia łonowego. Podczas aktywności kończyn górnych, łokcie początkowo oparte są o podłoże, co ułatwia stabilizację miednicy, następnie, w wyniku uzyskania odpowiedniego stopnia kontroli obręczy barkowej - unoszą się do góry - co rozpoczyna proces stabilizacji miednicy w płaszczyźnie strzałkowej. Wyrazem tego jest możliwość uniesienia miednicy nad podłoże.

Ze względu na relatywnie duży ciężar głowy na tym etapie rozwoju, dziecku jest łatwiej podnieść miednicę niż głowę. Wobec tego faktu - to kończyny dolne zbliżają się do kończyn górnych, a nie na odwrót - ważny jest jednak fakt, iż kończyny górne stopniowo prostują się, co ułatwia kontakt z kończynami dolnymi.

Niemowlę wykonuje w obrębie miednicy następujące ruchy:

•    w płaszczyźnie strzałkowej unosi miednicę i kończyny dolne w górę - jest to aktywność antygrawitacyjna z przewagą zginaczy posturalnych

•    w płaszczyźnie czołowej dzięki obecności ATOS-u skraca i wydłuża strony ciała, co daje w efekcie boczne zgięcie miednicy

•    w płaszczyźnie horyzontalnej następuje dalszy stopniowy rozwój rotacji -miednica w trakcie aktywności anty grawitacyjnej wykonuje ruchy rotacyjne przy ustabilizowanej obręczy barkowej

Kończyny dolne ustawiają się w różnych pozycjach:

-    mogą być uniesione nad podłoże i zgięte

mogą układać się w zgięciu, odwiedzeniu i rotacji zewnętrznej - ze stopami opartymi o podłoże na krawędziach zewnętrznych

-    wykonują na ogół naprzemienne, antygrawitacyjne ruchy kopania

Dziecko potrafi wykonywać ruchy kopania do wyprostu w stawach biodrowych i kolanowych z ustawieniem stopy w pozycji pośredniej - nad podłożem. Kopie naprzemiennie, miednica opada asymetrycznie na stronę kopnięcia, w związku z tym następuje dysocjacja miednicy w płaszczyźnie czołowej i poprzecznej. Ruch kończy się położeniem pięt na podłożu, miednica układa się w przodopochyleniu lub pozycji pośredniej.

Niemowlę czasami pociera wewnętrzną krawędzią stopy i piętą o podudzie nogi przeciwnej, co stanowi przygotowanie stopy do kontaktu z podłożem.

Rozwój stopy uzależniony jest od rozwoju napięcia posturalnego, więc cały proces przygotowania do przyjęcia ciężaru ciała zależy od jakości ruchów wykonywanych w obrębie segmentów ułożonych wyżej. Stopień przygotowania stopy do funkcji lokomocyjnej zależy więc od jakości wzorca całej kończyny dolnej. Stopy mogą prezentować różne rodzaje aktywności, ale zawsze powinna się pojawić możliwość ustawienia ich w pozycji pośredniej.

U dzieci z niższym napięciem posturalnym obserwuje się często „splecione stopy”- punkt podparcia kończyn dolnych znajduje się w dystalnej części podudzia.

W wyniku postępującej integracji napięcia posturalnego - dziecko unosi głowę coraz wyżej i potrafi chwilę (ok. 10 sck.) utrzymywać ją w linii środkowej. Takie ułożenie głowy wynika z postępu w zakresie centralnej stabilizacji ciała, nie jest efektem rozwoju siły prostowników karku. Prawidłowa kontrola głowy w pozycji pronacyjnej związana jest z integracją napięcia mięśni zginaczy i prostowników szyi wynikającą z jej unoszenia z aktywnym odpychaniem kończynami górnymi od podłoża. Kryterium prawidłowej kontroli głowy jest więc zdolność kierowania wzroku w kierunku podłoża oraz aktywny podpór na przedramionach.

Ciężar ciała spoczywa nadal głównie na łokciach i kolanach, a tułów jest "zablokowany", ponieważ kończyny górne pchają go w tył, a dolne w przód, dążąc do wyprostu.

Jednak ze względu na cefalokaudalny kierunek rozwoju - górne części ciała uzyskują kontrolę najwcześniej - dominuje pchanie kończynami górnymi umożliwiające dalszy rozwój stabilizacji obręczy barkowej.

W wyniku rozwoju integracji napięcia posturalnego stopniowo prostuje się tułów, środek ciężkości ciała schodzi w dół, a miednica zbliża się do podłoża. Nie ma jeszcze pełnego prostowania stawów biodrowych, obserwuje się jedynie ich częściowy wyprost. Coraz bardziej zdecydowane unoszenie głowy i odpychanie łokciami od podłoża prowadzi stopniowo do prawidłowej stabilizacji miednicy i wyprostu stawów biodrowych.

Jeżeli napięcie jest prawidłowe niemowlę prezentuje więcej wyprostu w stawach biodrowych i elongacji tułowia - dzięki zintegrowanej pracy zginaczy i prostowników posturalnych. Jeżeli napięcie podstawowe dziecka jest obniżone obserwujemy w obrębie stawów biodrowych (w zależności od dominującego napięcia posturalnego), albo nadmiar zgięcia albo wyprostu.


Podobne prace

Do góry