Ocena brak

Rozwój dziecka w ósmym miesiącu życia

Autor /bananowiec Dodano /24.01.2014

Reprezentatywne umiejętności w 8 miesiącu

•    pozycja „niedźwiadka”

•    czworako wanie

•    siadanie z pozycji pronacyjnej

W 8 miesiącu życia, dzięki podejmowanym wcześniej próbom, dziecko potrafi unieść tułów i miednicę w górę i doskonaląc reakcje prostowania -stopniowo "pokonuje" wpływ STOS i uzyskuje tzw. pozycję "niedźwiadka". W tym okresie dziecko potrafi balansować ciałem i utrzymywać opisywaną pozycję, ale pełne wykorzystanie jej przypada na 9-10 miesiąc. Pozycja "niedźwiadka" jest kolejną wersjąpodstawowego wzorca ruchu i polega na oparciu dłoni i stóp na podłożu.

Z tej pozycji dziecko, w zależności od tego, czy silniej pcha kończynami górnymi, czy dolnymi - "pada" do pozycji czworaczej lub na brzuch. Bawi się patrząc w kierunku pępka, czasami głową pcha w podłoże. Następnie prostuje stawy łokciowe oraz zgina stawy kolanowe i przechodzi do pozycji czworaczej. Po czym znowu prostuje kolana i opierając się na palcach - przechodzi do pozycji "niedźwiadka".

Kończyny górne są nadal sprawniejsze i silniejsze od kończyn dolnych, w związku z tym dziecko częściej przyjmuje pozycję czworaczą z pozycji "niedźwiadka". Z czasem zaczyna przyjmować tę pozycję wykorzystując inne możliwości ruchowe - np. reakcję amfibii poprzez odepchnięcie się od podłoża kończyną dolną i przejście do pozycji czworaczej.

Dzięki tej czynności dziecko zdobywa umiejętność:

- dynamicznej stabilizacji obręczy barkowej - po przeniesieniu ciężaru ciała w kierunku obręczy barkowej dostosowuje odpowiednio poziom napięcia tak, aby nie upaść na twarz

-    przenoszenia ciężaru ciała w płaszczyźnie strzałkowej (przód - tył)

-    dynamicznej stabilizacji obręczy biodrowej, gdyż po odepchnięciu z kończyn górnych nie siada na piętach, lecz utrzymuje się w pozycji czworaczej.

Wykonując balansowanie, dziecko początkowo wykorzystuje silniejsze odepchnięcie z kończyn górnych i rozpoczyna przemieszczanie się do tyłu, czyli "raczkuje". Staje się to możliwe, ponieważ dziecko posiada zdolność przenoszenia ciężaru ciała oraz wypracowało dynamiczną stabilizację obręczy barkowej i biodrowej. Następnie, na skutek silnego odepchnięcia z kończyn dolnych - odrywa od podłoża jedną kończynę górną np. prawą czemu towarzyszy przesunięcie w przód kończyny dolnej (w tym przypadku lewej) i dziecko rozpoczyna pierwsze próby czworakowania, czyli przemieszczania się do przodu. W cyklu czworakowania występują naprzemiennie fazy czteropunktowego oraz dwupunktowego podporu.

Dzięki opanowaniu zdolności czworakowania dziecko doskonali przenoszenie ciężaru ciała na stronę obciążoną utrzymywanie równowagi ciała na czterech punktach podparcia oraz rozpoczyna naukę kontroli środka ciężkości podczas podparcia na dwóch punktach.

Podkreślić należy w tym miejscu, że czworakowanie wprawdzie nie jest obligatoryjnym elementem rozwoju, ale bardzo przydatnym z punktu widzenia edukacji sensomotorycznej. Według koncepcji Dennisona, ruchy naprzemienne wpływają na integrację funkcji obu półkul mózgu, a dynamiczna stabilizacja obręczy barkowej ułatwia w późniejszym okresie kontrolę ruchów ręki podczas

wykonywania precyzyjnych ruchów (pisanie, malowanie oraz wszelkie prace manualne).(10,l 1,16)

Pozycja czworacza stanowi punkt wyjścia do innych rodzajów zachowań motory cznych:

•    z pozycji czworaczej dziecko potrafi przyjmować pozycję siedzącą i znowu powrócić do pozycji czworaczej

•    z pozycji czworaczej dziecko również może przejść do siadu klęcznego na piętach, co pozwala mu uwolnić z funkcji podporowej kończyny górne i manipulować przedmiotami lub też uchwycić podporę i przyjąć pozycję siadu klęcznego zwieszonego, umożliwiającą w przyszłości przyjęcie pozycji klęku zwieszonego oraz pozycji stojącej

Dziecko siedząc obciąża guzy kulszowe, a miednica znajduje się w pozycji pośredniej. Pod koniec 8 miesiąca dziecko siedzi swobodnie i potrafi bawić się w tej pozycji. Często zwiększa płaszczyznę podparcia przez zgięcie jednej kończyny dolnej. Oczywiście powinno wówczas zginać raz jedną raz drugą kończynę dolną.

Dla prawidłowego rozwoju niezwykle ważne są zarówno doświadczenia związane z pozycją siedzącą jak również z pozycją czworaczą. Znaczna część dzieci w aktywności spontanicznej nie dąży do pozycji siedzącej, lecz przechodzi do pozycji czworaczej i dopiero z niej zaczyna samodzielnie siadać. W tej sytuacji można ocenić jedynie siad bierny jako wyraz integracji napięcia zginaczy i prostowników posturalnych na tym etapie rozwoju.

Zdarza się też, że dzieci po przyjęciu pozycji siedzącej - pozostają w niej dosyć długo przemieszczając się "jeżdżąc na pośladkach". Taki wariant rozwoju może powodować problemy w kontroli kończyn dolnych w wyproście, wyrażone brakiem pełzania, stania i przygotowania odbicia z palucha. Długie przebywanie w siadzie nie jest korzystne, gdyż utrudnia wypracowanie stosownej kontroli miednicy (aktywność mm pośladkowych) i integrację napięcia w obrębie kończyn dolnych.

Obserwacje wskazują na przypadki dzieci, które po przyjęciu siadu -pozostawały przez długi czas w tej pozycji, przemieszczając się na pośladkach. Dzieci te miały problemy w uzyskaniu pozycji stojącej ze względu na brak wyprostu bioder, kolan oraz odpowiedniego przygotowania stopy.

Po zastosowaniu terapii - podjęły samodzielne próby pionizacji. Większość dzieci jednak potrafi zmieniać pozycję od siadu do klęku poprzez pozycję półsiedzącą.

Możliwość przyjmowania prawidłowej pozycji siedzącej jest dowodem prawidłowego rozwoju, opartego na dobrze zintegrowanym napięciu

zginaczy i prostowników posturalnych. Pozycja siedząca też jest uznawana jako przejaw podstawowego wzorca ruchu.

Ocena pozycji siedzącej i rodzajów aktywności podejmowanej przez niemowlę w tej pozycji jest niezbędna w diagnozie postawy i motoryczności dziecka, gdyż świadczy o poziomie napięcia posturalnego i jego rozkładzie oraz stopniu integracji aktywności tonicznej.


 

Podobne prace

Do góry