Ocena brak

Rozpoznanie śmierci pnia mózgu

Autor /milka Dodano /27.01.2014

Mimo maksymalnego zaangażowania zespołu medycznego i stosowania nowoczesnych metod leczenia nie zawsze udaje się uniknąć nieodwracalnego uszkodzenia narządów, w tym mózgu. Do takich sytuacji dochodzi najczęściej w wyniku albo bezpośredniego urazu głowy, albo - pośrednio - w wyniku niekontrolowanego obrzęku mózgu. Narastający obrzęk powoduje wzrost ciśnienia środezaszkowego, przerwanie krążenia mózgowego i w następstwie wklinowanie. Doprowadza to do trwałego i niemożliwego do leczenia uszkodzenia rdzenia przedłużonego. W takim stanie dziecko nie będzie zdolne do życia osobniczego, będzie natomiast wymagać stałego podtrzymywania podstawowych czynności życiowych metodami intensywnej terapii. Jak uczy doświadczenie, możliwe jest utrzymywanie pacjenta przy życiu nawet przez długi czas, jednak bez szans powrotu wydolnych czynności mózgu.

Trwałe uszkodzenie mózgu jako całości lub pnia mózgu upoważnia lekarzy do podjęcia decyzji rozpoczęcia postępowania mającego na celu uznanie pacjenta za zmarłego, zgodnie z istniejącym w takiej sytuacji stanem prawnym. Rozpoznanie śmierci pnia mózgu (ryc. 3.4) opiera się na stwierdzeniu nieodwracalnej utraty jego funkcji. Postępowanie diagnostyczne takiego stanu jest dwuetapowe:

a.    Etap I polega na wysunięciu podejrzenia śmierci pnia mózgu.

b.    Etap II wiąże się z wykonaniem badań potwierdzających ten stan.

Rozpoczęcie postępowania diagnostycznego jest możliwe po stwierdzeniu, że:

a.    pacjent jest sztucznie wentylowany,

b.    chory znajduje się w stanie śpiączki, e. rozpoznano przyczynę śpiączki,

d,    wykazano strukturalne uszkodzenie mózgu,

e.    uszkodzenie strukturalne mózgu jest nieodwracalne wobec wyczerpania możliwości terapeutycznych i upływu czasu.

Przed wykonaniem dalszych działań konieczne jest ustalenie stanów, które uniemożliwiają przeprowadzenie procedury. Do stanów tych należą:

a.    zatrucie i pozostawanie pod wpływem niektórych środków farmakologicznych (narkotyków, środków nasennych, usypiających, zwiotczających mięśnie poprzecznie prążkowane),

b.    hipotermia wywołana przyczynami zewnętrznymi,

c.    zaburzenia metaboliczne i endokrynne,

d.    drgawki i prężenia,

e.    wiek poniżej 7 dnia życia u noworodków donoszonych.

Po spełnieniu wymogów etapu 1 należy przystąpić do etapu 11, tzn. do wykonania badań potwierdzających podejrzenie śmierci pnia mózgu.

Etap II obejmuje wykonanie następujących badań odruchów z pnia mózgu:

a.    reakcji źrenic na światło,

b.    odruchu rogówkowego,

c.    ruchów gałek ocznych przy próbie kalorycznej i ruchów spontanicznych,

d.    reakcji bólowych na bodziec bólowy,

e.    odruchów wymiotnych i kaszlowych,

f.    odruchu oczno-mózgowego,

g.    bezdechu.

Wykazanie braku powyższych odruchów oraz stwierdzenie bezdechu trwającego co najmniej 10 min pozwala na ustalenie podejrzenia trwałego uszkodzenia pnia mózgu.

Powyższe badania wykonuje się według ustalonej procedury badania.

 

Podobne prace

Do góry