Ocena brak

Rosomak i skunksy

Autor /Jana Dodano /31.01.2012

Chociaż rosomak i skunksy to ssaki należące do tej samej rodziny łasicowatych, to jednak nie są one ze sobą blisko spokrewnione. Skunksy są znane z tego, że w zagrożeniu wydzielają sub­stancję o odrażającym zapachu, a rosomak słynie ze swojej siły.
Na świecie występuje trzynaście gatunków skunksów, które są zgrupowane w trzech rodzajach, a rosomak jest jedynym przed­stawicielem w swojej grupie. Obszar występowa­nia skunksów jest ograniczony do terenów obu Ameryk, natomiast rosomak zasiedla północne rejony Europy, Azji i Ameryki Północnej. Zasięg tych zwierząt w małym stopniu pokrywają się. Rosomaki zamieszkują tundrę i lasotundrę te­renów podbiegunowych, a skunksy występują w różnych typach środowisk: w lasach, na polach, trawiastych równinach, pustyniach, górach, a na­wet terenach podmiejskich.
Rosomak jest największym przedstawicielem rodziny łasicowatych. Wyglądem przypomina ma­łego niedźwiedzia - ma dużą głowę ze spiczastym pyskiem, małe, zaokrąglone małżowiny uszne, krótki ogon i zwarty tułów pokryty miękkim, gęs­tym, brązowym futrem. Krótkie, ale masywne, koń­czyny są opatrzone mocnymi pazurami.
Skunksy są o wiele mniejsze i mają lżejszą budo­wę, chociaż ich tułów jest dosyć krępy, kończyny krótkie a łapy zakończone silnymi pazurami. Wy­różniają się czarno-białym futrem, którego rysu­nek jest charakterystyczny dla danego gatunku, a w obrębie tego samego gatunku może istnieć duża zmienność ubarwienia. Osobniki należące do naj­pospolitszego gatunku skunksa - skunksy zwy­czajne - zwykle mają białą smugę ciągnącą się na grzbiecie, począwszy od czoła, i rozdzielającą się na plecach na dwa pasy. Puszysty ogon może być czarny, biały lub czarno-biały.
Zwyczaje.
Każdy rosomak przebywa na niezwykle dużym areale osobniczym. Może on mieć w przypadku samców nawet 1000 km2, areał samic zwykle jest mniejszy. Częścią tego obszaru jest terytorium, którego broni przed innymi osobnikami. Areały samców i samic mogą w zimie nakładać się. W czasie opieki nad młodymi na wiosnę i w lecie samica porusza się po powierzchni około 350 km2 i broni tego obszaru przed intruzami. Granice tery­torium są oznaczane moczem i odchodami, a także wydzieliną gruczołów zapachowych.
W granicach areału osobniczego rosomaki po­siadają kryjówki w jaskiniach, pomiędzy skałami lub zwalonymi drzewami. Takie legowiska są wy­ścielone liśćmi i trawą. Ssaki te prowadzą zwykle nocny tryb życia, chociaż czasami są aktywne, kiedy jest jasno. W poszukiwaniu zdobyczy pokonu­ją duże odległości - czasami nawet do 45 km w cią­gu dnia. Pomimo ciężkiej konstrukcji ciała mogą biec galopem nawet przez 10 kilometrów.
Skunksy są bardziej towarzyskie niż rosomaki i często posiadają wspólne terytoria, a nawet te sa­me kryjówki. Są nimi podziemne jamy mające wiele komór i otworów wyjściowych. Skunksy cęt­kowane mogą także zakładać gniazda w wypróchniałych pniach drzew. Większość skunksów to ssaki o nocnym trybie życia, a skunksy cętkowane są szczególnie aktywne o zmierzchu i nad ranem.
Na terenach swego północnego zasięgu skunk­sy zwyczajne większą część zimy spędzają w sta­nie odrętwienia. W takim stanie, chociaż nie jest to hibernacja, niektóre osobniki przebywają w swych norach przez 100 kolejnych dni.
Pokarm.
Skunksy i rosomak to zwierzęta mięsożerne. Szcze­gólnie dużym apetytem charakteryzuje się rosomak. Zwykle poluje on, czatując na małe ssaki, ptaki i żaby. W zimie może zabijać większe zwie­rzęta, chociaż zazwyczaj zjada wtedy padlinę pozo­stawioną przez wilki lub uwięzione w głębokim śniegu lub w sidłach zwierzęta. Pokarm mięsny jest uzupełniany jagodami, a także jajami gniaz­dujących na ziemi ptaków.
Skunksy polują na małe ssaki, płazy, owady, zjadają też pokarm roślinny, na przykład owoce, a także jaja ptaków i larwy owadów. Niektóre ga­tunki skunksów z rodzaju Conepatus zjadają głów­nie owady, których wyszukują w ściółce za po­mocą swych wydłużonych, szerokich nosów.
Rozmnażanie się.
Cechą rozmnażania się skunksów i rosomaków, tak jak innych łasicowatych, jest występowanie opóźnionej implantacji embrionów w macicy. Jest to tzw. ciąża przedłużona. Rosomaki kopulują w okresie od kwietnia do września (uważa się, że tak długi okres kojarzenia się zwiększa szansę spo­tkania się partnerów rozrodczych, które prowadzą przecież samotny tryb życia), a młode rodzą się od stycznia do kwietnia. Okres ciąży rzeczywistej trwa tylko od 30 do 40 dni. Zazwyczaj w miocie jest od dwóch do pięciu młodych, które rodzą się ślepe i niedołężne. Młode rosomaki przychodzą na świat w norze wykopanej przez samicę pod śniegiem. Karmi je ona mlekiem przez dwa miesiące. Potom­stwo oddziela się od samicy późną jesienią, a osta­teczną wielkość ciała młode osiągają po ukończe­niu roku życia. Zazwyczaj znajdują się one już wtedy na obszarach położonych w odległości 30-100 km od terytorium swej matki.
U większości skunksów kojarzenie się par nastę­puje w okresie od lutego do kwietnia, a młode rodzą się od kwietnia do czerwca. W zależności od gatun­ku ciąża trwa od 42 do 62 dni. Skunksy cętkowa­ne z zachodnich populacji często kopulują w okre­sie od sierpnia do października; zagnieżdżenie się embrionów w macicy jest opóźnione, tak więc młode przychodzą na świat późną wiosną albo na początku lata.
W jednym miocie może być do 7 młodych, naj­częściej samice większości gatunków rodzą ich od czterech do pięciu. Młode w momencie urodzenia się są ślepe, otwierają oczy po 3 lub 4 tygodniach życia, kiedy to posiadają już sierść o ubarwieniu dorosłych osobników. Przestają ssać matkę po ośmiu, dziesięciu tygodniach, a ostateczną wiel­kość osiągają w czwartym miesiącu życia. Wraz z nastaniem jesieni oddzielają się od matki i po ukończeniu roku mogą zacząć się rozmnażać.

Rosomak i skunksy należą do rodziny Mustelidae.

ROSOMAK Gulo gulo
Długość głowy i tułowia: do 1 metra.
Masa: do 25 kg.

SKUNKSY
Skunks zwyczajny (Mephitis mephitis)
Skunks kapturowy (Mephitis macroura)
Cztery gatunki należące do rodzaju Spilogale (skunksy cętkowane)
Siedem gatunków należących do rodzaju Conepatus (skunksy szerokonose) Długość głowy i tułowia: w zależności od gatunku 40-68 cm.
Ogon: do 45 cm.
Masa: do 3 kg.

Podobne prace

Do góry