Ocena brak

Romantyczny ogród

Autor /Klemencja Dodano /06.11.2012

Forma ogrodu krajobrazowego i kierunek w sztuce ogrodowej, rozwijający się w Europie w 1 poł. XIX w. pod silnym wpływem ang. ogrodów krajobrazowych; wykształcił się z ogrodów sentymentalnych, różniąc się od nich przede wszystkim programem ideowym, w którym znalazł odbicie charakterystyczny dla romantyzmu kult przyrody rodzimej, zwrot do przeszłości nar., zainteresowanie życiem wiejskim, osiągnięciami kulturowymi oraz zasłużonymi dla historii postaciami. W układzie przestrzennym dominowała rozmaitość prospektów w malowniczych strukturach zadrzewień z charakterystycznymi klombami i bukietami drzew.

O.r. obejmują poza właściwym parkiem krajobrazowym także okalający krajobraz z dużymi przestrzeniami łąk, pól, lasów, często wraz z zabudowaniami wiejskimi, tworząc nieraz rozległe i malownicze założenia krajobrazowe, powiązane systemem osi widokowych wewnątrz parku i na zewnątrz oraz siecią dróg i alei, strumieni, stawów. Ważną rolę odgrywały obiekty arch. oraz ruiny. Pawilony i budowle wznoszone o formach: klasycyst., neogot., rustykalnych, egzotycznych; upowszechniły się zwł. motywy wsch., w szczególności chin.

Często ustawiano w parkach pomniki bohaterów nar., pomniki poświęcone ważnym wydarzeniom dla kraju, kamienie i głazy ze stosownymi napisami. W pawilonach umieszczano zbiory pamiątek hist. Gł. przykłady o.r.: w Anglii - Hagley, Perfield; we Francji - Ermenonville, Mortefontaine, Mereville; w Niemczech - Weimar, Branitze, Muskau; w Austrii - Laxenburg; w Polsce - Puławy, Natolin, nowa część parku w Wilanowie, Opinogóra.

Podobne prace

Do góry