Ocena brak

Renesansowy ogród

Autor /Klemencja Dodano /06.11.2012

Forma ogrodu i kierunek w
sztuce ogrodowej ukształtowany we Włoszech w XV
i XVI w., w ścisłym powiązaniu z założeniami odrodzenia,
zw. też ogrodem wł.; cechą charakterystyczną jest
jego zgeometryzowany układ o założeniu osiowym, w
podziale kwaterowym i powiązaniu z architekturą willową;
poszczególne kwatery wzbogacano geom. ornamentem
żywopłotowym, ozdabiano basenami i fontannami,
rzeźbami, altanami, a niektóre urządzano
jako labirynty; bardziej rozwinięte i zdynamizowane
były układy tarasowe, z bogatym ukształtowaniem
zejść i schodów, murów oporowych z grotami i balustradami
oraz kaskadami, schodami wodnymi, wodospadami,
różnymi fontannami; rozpowszechnione też
były sztuki wodne, często w powiązaniu z grotami;

w
kompozycji o.r. podstawowe znaczenie miały budowle
ogrodowe i elementy rzeźb, oraz architektura pałacu
czy willi, które wyznaczały podział przestrzeni ogrodowej,
jej kierunek oraz stanowiły obramienie dla wypełniających
ją elementów rośl.; wytworzyło się kilka
typów przestrzennych wł. o.r.: dziedzińcowe (Belweder
w Watykanie, Villa Papa Giulio w Rzymie);
kwaterowe (Villa Medici i Palazzo Del Quirinale w
Rzymie); zamkowe (Caprarola), oraz najbardziej
charakterystyczne - tarasowe (Villa Castello k. Florencji,
Villa d'Este w Tivoli).

O.r. rozpowszechniły
się także w innych krajach: we Francji) Fontainebleau,
Blois), w Niemczech (Heidelberg), w Anglii (Wilton
House); rozwinęły się również i w Polsce (Łobzów,
Mogilany, Mirów, Ujazdów); nazwa ogród wł.
miała w Polsce szersze znaczenie; stosowano ją również na potoczne określenie ogrodu ozdobnego w
XVII i XVIII w., niezależnie od zgodności stylowej z
wł. pierwowzorem.

Podobne prace

Do góry