Ocena brak

Rekonstrukcja tkanek twardych zębów z żywą miazgą z zastosowaniem retencyjnych sztyftów okołomiazgowych

Autor /zenon80 Dodano /03.02.2014

Powodzenie odbudowy części koronowej zęba z żywą miazgą, gdzie nie można stosować wzmocnień dokorzeniowych, zależy w znacznej mierze od stworzenia dobrych warunków retencji dla materiału odtwórczego w strukturze zachowanej części korony anatomicznej. W tym celu oprócz tradycyjnie wykonywanych zaczepów w szkliwie i zębinie, stosowano dodatkowe elementy retencyjne w postaci różnego rodzaju ćwieków ciętych z drutu lub odlewanych, które osadzano na cemencie w uprzednio przygotowanych, za pomocą wierteł standardowych, kanalikach okołomiazgowych. Przy takim postępowaniu ilość powikłań była znaczna. Stosowanie wierteł standardowych do drążenia kanalików okołomiazgowych stwarzało niebezpieczeństwo uszkodzenia miazgi, osadzanie zaś elementów retencyjnych na cemencie, mimo pracochłonności tego zabiegu, nie zawsze dawało rezultat w postaci dobrego utrzymania.

Dlatego współcześnie stosuje się metodę odbudowy uszkodzonych koron z żywą miazgą materiałami złożonymi, przy zastosowaniu specjalnych sztyftów retencyjnych zwiększających trwałość wypełnienia. Metoda opiera się na stosowaniu zestawu składającego się ze standardowych sztyftów retencyjnych i odpowiedniego rozmiaru wierteł służących do wydrążania kanalików okołomiazgowych. Sztyfty i wiertła są osadzone w korpusach umożliwiających ich montowanie w karnicy klinicznej. Kształt wierteł jest zbliżony do tradycyjnych szczelinowców, a ich grubość dostosowana do grubości sztyftów retencyjnych. Długość wierteł wynosi zazwyczaj 2 mm i odpowiada długości tej części sztyftu, którą wprowadza się w zębinę. Podstawa wiertła jest zakończona oporową tarczką ograniczającą głębokość wiercenia. Osadzone w korpusie sztyfty są produkowane w postaci jedno - lub dwusegmentowej

i wykonane ze stopów tytanowych lub stali nierdzewnej pokrytej cienką warstwą złota najczęściej w rozmiarach: 0,61mm - 0,77 mm. Do sztyftów stosuje się - załączone do każdego zestawu - wiertła. Segmenty sztyftów mają powierzchnię gwintowaną, z tym że w połowie ich długości (długość sztyftu 5 mm) znajduje się nie gwintowane zgrubienie, dzielące sztyft na dwie równe części. Między korpusem i kolejnymi segmentami sztyftów znajdują się przewężenia. Jest to miejsce, w którym w trakcie wkręcania sztyftu, po napotkaniu oporu, wywołanego obecnością niegwintowanego zgrubienia ograniczającego głębokość wprowadzenia sztyftu, następuje samoczynne odłamanie elementów segmentu. Wkręcona w zębinę część sztyftu stanowi o jego dobrym utrzymaniu, natomiast część wystająca ponad środkowym nie gwintowanym zgrubieniem służy do retencji materiału odtwórczego (ryc. 53, 54).

Opracowanie korony zęba i nadanie ubytkom kształtu oporowego zależy od rodzaju i zasięgu uszkodzenia twardych struktur zęba, lecz nie odbiega od zasad ogólnie przyjętych. Wprowadzenie sztyftów retencyjnych poprzedza zabieg wydrążania w zębinie odpowiedniej liczby kanalików. Wykonuje się je na granicy szkliwno-zębinowej za pomocą wiertła z zestawu o odpowiedniej do dobranych sztyftów średnicy. Wiertło wkręca się do oporu (2 mm) lecz ostrożnie, aby nie doprowadzić do uszkodzenia miazgi. Dlatego przed zabiegiem konieczna jest radiologiczna ocena lokalizacji komory zęba. W tak utworzone kanaliki wprowadza się sztyfty retencyjne. Jest to czynność wkręcania nie gwintowanego sztyftu z użyciem wiertarki i karnicy klinicznej. Skuteczne wkręcenie sztyftu w wydrążony wcześniej kanalik jest możliwe dzięki temu, że przekrój sztyftu, w stosunku do przekroju odpowiedniego wiertła, jest powiększony o grubość nagwintowania na powierzchni sztyftu. W trakcie wkręcania (wolne obroty prawostronne), przy napotkaniu na opór dochodzi do samoistnego odłamania sztyftu w miejscu przewężenia. W odróżnieniu zatem od innych metod, polegających na osadzaniu elementów retencyjnych w wydrążonych różnej wielkości kanalikach na cemencie - opisana metoda umożliwia trwałe wkręcenie sztyftów retencyjnych do wcześniej wykonanych kanalików o kontrolowanym przekroju i głębokości.

W praktyce własnej stosuję w zębach siecznych jeden sztyft przy odtwarzaniu jednego kąta siecznego i dwa sztyfty przy uszkodzeniach o większym zasięgu. W zębach trzonowych i przedtrzonowych natomiast, stosuję sztyft na jeden odtwarzany guzek zęba. Wystające, również nagwintowane, części sztyftów stanowią elementy retencyjne dla materiału odtwórczego.

Jako materiały odtwórcze stosowane są różnego rodzaju masy kompozytowe, przedtem jednak zębinę należy pokryć cementem podkładowym, a szkliwo wytrawić według znanych zasad. Fazę końcową pracy stanowi odbudowa kształtu korony zęba z użyciem masy kompozytowej zakładanej w szablonowych lub indywidualnych formówkach. Stosując kompozyty światłoutwar-dzalne należy pamiętać o tym, że czas naświedania zależy od grubości warstwy materiału. Przy znacznej nadbudowie materiał kompozycyjny należy nakładać i naświedać warstwowo.

 

Podobne prace

Do góry