Ocena brak

REJONY TROPIKALNE

Autor /pinezka Dodano /05.06.2014

W dżungli wszystko ma świetne warunki rozwoju, także choroby, gdyż mikroorganizmy i pasożyty mnożą się w alarmujący m tempie. Przyroda dostarcza wody, pożywienia i mnóstwa materiału do budowy schronienia. Ludność tubylcza od tysiącleci żyje z myślistwa i zbieractwa, ale obc> potrzebuje wiele czasu, by przywyknąć do miejscowych warunków i ciągłej aktywności.

Tubylcy ubierąją się skąpo, chyba że w celu ozdoby, ale nowo przybyły, nieprzywykły do owadów i pijawek i n i e p rzyzwy cząj o ny do przedzierania przez bujnie porośniętą dżunglę, musi dokładnie się osłaniać. Odzież może stać się wilgotna od potu, ale lepsze to, niż zostać pokłutym, podrapanym i pogryzionym. Wilgotną odzież można zdejmować dopiero na postoju, a wtedy, przy wilgotności względnej wynoszącej 80-90%, można rozwiesić ją do wyschnięcia jedynie na słońcu lub przy ogniu. Odzież stale przesycona potem

- zbutwieje.

Poza terenami położonymi na dużej wysokości nad poziomem morza zarówno rejony równikowe, jak i subtropikalni* ih;iniktery/oją się wysokimi temperaturami. intensywnymi opadami i uciążliwą wilgotnością. Na niskich wysokościach różnica temperatur rzadko przekracza I0°C, często temperatura wynosi 37°C. Na wysokościach ponad 1500 m n.p.m. w nocy pojawia się lód. Deszcz przynosi nieco ochłodzenia, ale gdy pr/estąje padać, temperatura wzrasta.

Opady są intensywne, często towarzyszą im grzmoty i błyskawice. Deszcz potrafi nagłe uderzy ć w korony drzew i zmienić niewielkie strużki w rwące strumienie, od których rzeki przybierają z alarmującą prędkością - i równie nagle ucichnąć. Mogą występować gwałtowne burze, zwy kle pod koniec miesięcy letnich. Huragany, cyklony i tajfuny powstają nad oceanem i pędzą ku lądowi, wywołując fale przypływu oraz powodując zniszczenie. Na miejsce założenia obozu trzeba wybrać obszar znajdujący się powyżej wszelkiego możliwego zasięgu wód morskich. Różnica między zimą i latem, które są porami suchymi (deszcz raz dziennie), a porą nionsunów (opad ciągty) polega na innym przeważąjącym kierunku wiatru. W południowej Aaęji wiatry od Oceanu Indyjskiego zwiastują porę monsunową, a wiatry od Chin - porę suchą.

Dzień i noc tropikalna są równej długości, ciemność zapada prędko, a brzask nastąje równie nagle.

WILGOTNE LASY RÓWNIKOWE

Klimat tych lasów niewiele się różni w rozciągających się po obu stronach równika dorzeczach rzeki Kongo i Amazonki, części Indonezji i na wielu wyspach na Pacyfiku. Opady od 1,5 do 3,5 m występują równomiernie w ciągu całego roku. Temperatury wahają się od 30°C w dzień do 20°C w nocy.

W dżungli nietkniętej przez człowieka drzewa o potężnych korzeniach wyrastają na wysokość 60 m i tam rozpościerają się ich liściaste korony o kształcie

I n ulobnyir. do grzybowych kapeluszy. Poniżej nich mniejsze drzewa tworzą powlokę tak gęstą, że na spód dżungli dociera niewiele światła. Spod nich usiłują |n/odrzeć się do światła młode drzewka oraz poskręcane rośliny pnące i liany. 1'i/cz gęsty dywan liści i rozmaitych grzybów, które rosną na powalonych liniach, przeciskają się paprocie, mchy i rośliny trawiaste.

W tej pierwotnej dżungli jest dość chłodno, podszycia jest niewiele, porusza-tn<r więc nie jest utrudnione, ale widoczność jest ograniczona do około 50 m. I .ttwo stracić poczucie kierunku i trudno również dostrzec kogokolwiek z powietrza.

WZYWANIE POMOCY

Ifym rozchodzi się w koronach drzew i może nie być widoczny, zwłaszcza jeśli w pobliżu uf mgły. Sygnały wystawia się na polanach, które najczęściej znajdują się Misko zakrętów rzek, albo lepiej na tratwach unoszących \ię na rzece.

DŻUNGLA WTÓRNA

W/mst jest intensywny tam, gdzie światło słoneczne dociera na spód dżungli -głównie wzdłuż brzegów rzek i na obrzeżach dżungli, oraz tam, gdzie człowiek /m ./czył dżunglę wskutek destrukcyjnej gospodarki rolnej, polegającej na wy-\ iii,mm lub wypalaniu dżungli, kilkuletniej uprawie i porzucaniu. Po porzuceniu tereny takie są ponownie opanowywane przez splątane masy roślinności -wypatrujcie jadalnych roślin uprawnych, które mogły przetrwać między innymi flilUinami.

fawy, paprocie, krzewy i pnącza dżungli wtórnej mogą osiągać 2-3 m wyso-[JltHki w jeden rok. Poruszanie się jest powolne, często wymaga wyrąbywania drogi maczetą lub parangicm. co jest pracą bardzo męczącą, przy widoczności gfymtNząoej tylko kilka metrów (patrz W drodze). Roślinność dżungli wygląda kkliy była pokryta cierniami, a kłujące kolce i zarośla bambusowe mogą ogra-nii/.ić możliwość poruszania.

('/asem, na przykład w Belize w Ameryce Środkowej, drzewa w dżungli są niskie. Światło przenika do żyznej ziemi i nawet w dżungli pierwotnej istnieje Ollfllc podszycie.

WILGOTNE LASY SUBTROPIKALNE

friiijdują się w granicach 10° szerokości geograficznej od równika, w Ameryce lludkowej i Południowej, na Madagaskarze, w zachodniej części Indii, Birmie, Wietnamie. Azji południowo-wschodniej i Filipinach. Obszary te mają porę fimiiejszonych opadów, nawet susz)’ i okresowe wiatry - monsuny. Przy wyraźniej zaznaczonych porach roku drzewa tracą liście i więcej światła dociera na spód dżungli, podszycie więc jest bardziej gęste.

LASY GÓRSKIE

W tropikach i ich otoczeniu na wysokościach około 1000 m n.p.m. las tropikalny zaczyna ustępować miejsca lasowi górskiemu. Prawdziwie górski las występuje na wysokościach około 1250 m, na przykład w górach Gotel w Kamerunie, na Płaskowyżu Abisyńskim w Etiopii czy w paśmie Ruwenzori w Afryce Środkowej. Ruwenzori - „Góry Księżycowe” - są typowe: między pokrytymi lodem szczytami o ostro zarysowanych zboczach rozciąga się pejzaż podobny do wulkanicznego. pokryty mchami.

Roślinność jest skąpa, drzewa skarlałe i zniekształcone, o nisko położonych konarach, pod którymi trudno iść. Noce są zimne, w dzień temperatury wysokie, z dużą ilością mgieł i długimi okresami zachmurzenia. Przetrwanie w tym terenie jest trudne. Tłzeba go opuścić i kierować się w dół górskich stoków, ku wilgotnym lasom tropikalnym.

ROZLEWISKA SŁONE

Tam, gdzie tereny nadmorskie zalewane są wodami przypływu, występują lasy mangrowe (namorzyny). Mogą osiągać wysokość 12 m. a splątane korzenie drzew stanowią przeszkodę zarówno pod wodą. jak i na powierzchni. Widoczność jest zła i posuwanie się jest trudne - pokonanie odległości 900 m może potrwać 12 godzin. Niekiedy istnieją koryta rzek dostatecznie szerokie, by żeglować na tratwie, ale zasadniczo trzeba posuwać się pieszo.

Słone rozlewiska są w Afryce Zachodniej, na Madagaskarze, w Malezji i na wyspach Pacyfiku, w Ameryce Środkowej i Południowej i w ujściu Gangesu. Mokradła w ujściach Orinoko, Amazonki i rzek Gujany składają się z cuchnącego błota i drzew, które nie dają wiele cienia. Przypływ podnosi poziom morza aż o 12 m.

Na słonych rozlewiskach wszystko wydaje się wrogie, od pijawek i owadów do kajmanów i krokodyli. Jeśli można, trzeba ich unikać. Jeśli wskutek nieszczęśliwego wypadku znaleźliście się na takim rozlewisku, trzeba szukać drogi odwrotu. Tam, gdzie koryta rzek przecinają rozlewiska, będziecie mogli zrobić tratwę.

Wśród mangrowców nie będziecie głodować. Jest tam mnóstwo drzew i roślinności. Przy odpływie można znaleźć kraby, mięczaki, ryby błotne (sumy). Do zwierząt żyjących na drzewach i w wodzie należą oposy i wydry, a dalej, w głębi lądu - pekari. Dalej niż mangrowce występują często rozlewiska porośnięte nipą krzewinkową, której nasiona są jadalne.

Jeżeli jesteście zmuszeni przebywać na mokradłach, na podstawie linii osadu soli i innych resztek na drzewach, powinniście ustalić, do jakiej wysokości fetVK>i przypływ i urządzić sobie legowisko powyżej. Należy się okrywać w celu im hiony przed mrówkami i komarami.

Nu wszystkich mokradłach palenisko można zbudować tylko na jakimś pod-fyto/emu. Jako opalu używa się stojących martwych drzew. Na mokradłach ro-hJimn szybko gniją, wybierać trzeba drewno, w którym proces ten nie posunął się fliyl daleko.

 

Podobne prace

Do góry