Ocena brak

Rehabilitacja

Autor /grubaska Dodano /18.12.2012

Rehabilitacja jest pojęciem wprowadzonym po I wojnie światowej dla pro cesu przystosowywania inwalidów do samodzielnego bytowania w społeczeń stwie. W obecnym ujęciu rehabilitacja ma za zadanie przywracanie lub kom pensację utraconych wskutek choroby lub urazu sprawności nie tylko narządu ruchu, lecz i innych narządów (również wewnętrznych) i przystosowanie po­szkodowanych do samodzielnego życia w społeczeństwie. Podstawowy jej dział —- rehabilitacja lecznicza — stanowi nieodzowną, i nieodłączną część w postępowaniu leczniczym, dlatego do poprawnego prowadzenia leczenia ko­nieczna jest ścisła współpraca lekarzy różnych specjalności, a także personelu zajmującego się rehabilitacją, zwłaszcza jej działem — kinezyterapią. W wie­loetapowym leczeniu złożonych zniekształceń chorzy wymagają okresowo zwiększonej uwagi ortopedy, a następnie opieki personelu rehabilitacyjnego.
Dążenie współczesnej ortopedii do przywrócenia chorym i poszkodowanym maksymalnej możliwej do uzyskania sprawności fizycznej i do usamodzielnie­nia ich zarówno w wykonywaniu czynności codziennych, jak i zawodowych ma duże znaczenie społeczne, przywraca bowiem osobom chorym i kalekim poczucie własnej wartości i niezależności od innych. Stanowi to duże osiąg­nięcie współczesnej medycyny i społecznej służby zdrowia. W porównaniu z postępowaniem w starożytności i w średniowieczu', a nawet w niedawnej przeszłości, kiedy ludźmi kalekimi z litości zajmowały się osoby i organizacje charytatywne, zasady i praktyka współczesnej medycyny w odniesieniu do tej "nieszczęśliwej dotychczas grupy społecznej są jak najbardziej humanitarne i prawdziwie ludzkie. Przywrócenie zdolności do wykonywania zawodu lub nauczenie nowego za­wodu, prócz znaczenia psychologicznego, ma również dużą wagę ekonomiczną, usamodzielniając finansowo poszkodowanych. Niejednokrotnie inwalidzi zrze­szeni w spółdzielniach potrafią być bardziej wydajni w pracy niż ich zdrowi koledzy, nie potrzebują też starać się o rentę i w ten sposób zwalniają skarb państwa od dodatkowych obciążeń.
Ludzie, u których choroba pozostawiła ślady i zmniejszyła możliwości ży­ciowe, zorganizowani są w Polsce w spółdzielniach inwalidzkich. Przy odpo­wiednio przystosowanych warsztatach pracy nie ustępują ludziom zdrowym, a niekiedy przewyższają ich w produkcji. W takich spółdzielniach, a także w specjalnie zorganizowanych ośrodkach szkoleniowych, uczą się zawodu lu­dzie, którzy w następstwie choroby czy wypadku stracili zdolność do wyko­nywania poprzednio wyuczonego zawodu. Cały ten proces przystosowywania do zawodu nazywa się rehabilitacją zawodową albo produktywizacją. Nato­miast działalność wprowadzająca inwalidów z powrotem do czynnego życia w społeczeństwie, zabezpieczając ich codzienne potrzeby łącznie z mieszka­niem, ułatwieniem poruszania się (wózki, fotele, samochody inwalidzkie) na­zywa się rehabilitacją socjalną albo resocjalizacją.
Głównym dążeniem współczesnej ortopedii jest jednak niedopuszczenie do wystąpienia kalectwa. Istotne znaczenie ma w ortopedii profilaktyka, i to po­legająca nie tylko na ogólnym zapobieganiu chorobom szczepieniami, np. prze­ciw gruźlicy, wirusowemu zapaleniu rogów przednich rdzenia, na zapobiega­niu wadom ćwiczeniami i uprawianiem odpowiednich dyscyplin sportowych, lecz także na wczesnym i właściwym leczeniu. W większości chorób i dysfun­kcji narządu ruchu można bowiem za pomocą leczenia we właściwym czasie zapobiec wystąpieniu kalectwa lub je usunąć. Przykładem może być gruźlica narządu ruchu, a zwłaszcza np. gruźlica kręgosłupa, która pod wpływem współ­czesnego leczenia może w ciągu roku całkowicie ustąpić nie pozostawiając śladu upośledzenia sprawności, gdy tymczasem jeszcze przed 20 laty chorzy ci w dużym procencie ginęli lub narażeni byli na poważne kalectwo i okreso­we zaostrzenie się procesu chorobowego ciągnącego się przez całe życie.
Dobre wyniki profilaktyki i leczenia chorób narządu ruchu nie zależą jedy­nie od ortopedów. Ważne, a niekiedy decydujące o wyniku leczenia znaczenie ma pierwsze badanie lekarskie, zarówno lekarza rejonowego, jak i specjalisty stykającego się po raz pierwszy z objawami choroby mogącej doprowadzić do kalectwa. Następstwem zbyt późnego rozpoczęcia zapobiegania czy leczenia mogą być zmiany nieodwracalne lub nie dające się naprawić nawet długotrwa­łym i uciążliwym leczeniem. Przykładem może być wrodzone zwichnięcie sta­wu biodrowego, częste w naszym kraju. Postępowaniem profilaktycznym w pierwszych miesiącach życia można ukształtować prawidłowo stawy biodro­we. Po 2 roku życia już tylko leczenie operacyjne może przywrócić prawidło­we stosunki anatomiczne i czynnościowe. Natomiast po 6 roku życia coraz rza­dziej spotyka się pomyślne wyniki leczenia operacyjnego.
Dlatego lekarze ogólni i specjaliści nieortopedzi, od których często zależy termin rozpoczęcia leczenia i wyniki osiągane przez ortopedów, powinni rów­nież orientować się co do możliwości i terminów leczenia wad i dysfunkcji narządu ruchu, zwłaszcza częściej spotykanych w naszym kraju, a także umieć je rozpoznawać

Podobne prace

Do góry