Ocena brak

Reformacja w Szwajcarii

Autor /Twardoslaw Dodano /10.05.2012

 

Początek reformacji w Szwajcarii związany jest z działalnością Ulricha Zwingliego (1484-1531). Równocześnie, na wiadomość o działalności Lutra, przystąpił Zwingli do radykalnej reformy Kościoła, w czym poparła go całkowicie Rada Miejska Zurychu. Pierwszym większym manifestem reformatora szwajcarskiego było ogłoszenie w sierpniu 1522 r. 67 tez nowego wyznania.

Przeprowadzona przez niego w Zurychu reforma kościoła była znacznie bardziej radykalna niż Lutra. W ślad za Erazmem i Lutrem uznawał Pismo Święte za jedyne źródło wiary i żądał bezwzględnego usunięcia z życia religijnego wszystkiego, co narosło później.

Skasował msze, sakramenty uznawał tylko za symbole, z kościołów usunął wszystkie ołtarze, obrazy i wszelkie inne ozdoby, a za jedyną formę nabożeństwa uznał czytanie Biblii, kazani i udzielanie komunii pod obiema postaciami. Rosnący rozdźwięk między katolikami i protestantami szwajcarskimi, głównie na tle ekonomicznym, doprowadziły do wybuchu wojny domowej.

Zaczęła się ona w 1529 r. agresją wojsk Zwingkiego przeciwko kantonom katolickim, które na razie skapitulowały bez walki (pierwszy pokój w Kappel, 1529), następnie jednak same przeszły do ataku. Górale z kantonów leśnych zadali protestantom miażdżącą klęskę w bitwie pod Kappel (11 X 1531). Zwingli, ranny został dobity przez swych wrogów, a ciało jego poćwiartowano i spalono.

Po podwójnym traktacie pokojowym zawartym w Kappel nastąpiła szybka pacyfikacja między kantonami katolickimi a Związkiem i Bernem (XI 1531). Od tego czasu protestantyzm i katolicyzm stały się w Szwajcarii wyznaniami równouprawnionymi.

Wkrótce po śmierci Zwingliego pojawił się w Szwajcarii inny wybitny reformator, którego nauka zdobyła sobie największe uznanie spośród wszystkich odłamów protestantyzmu. Był nim Jan Kalwin, który założył w Genewie ewangelicką gminę kościelną. Zebrał i usystematyzował to, co przed nim głosił Luter i Zwingli.

Wbrew teoriom humanistów, dla których ideałem był człowiek ogarniający swym umysłem wszystkie gałęzie wiedzy i różne umiejętności ludzkie, Kalwin głosił konieczność specjalizacji, jako podstawy powodzenia i skuteczności pracy ludzkiej. Był nie tylko teologiem, ale przede wszystkim mężem stanu, prawnikiem i administratorem.

Duże zasługi położył Kalwin na polu oświaty. Umierając w 1564 r. został Kalwin swój Kościół jako niewątpliwie najsilniejszy i najbardziej prężny ze wszystkich kościołów protestanckich.

Podobne prace

Do góry