Ocena brak

REDUTA ORDONA. Opowiadanie adiutanta

Autor /werciakol Dodano /20.03.2012

REDUTA ORDONA. Opowiadanie adiutanta, krótki poemat opisowo-refleksyjny A. Mickiewicza, powst. wiosną 1832 w Dreźnie, dedykowany gen. J. Umińskiemu, prwdr. w Poezjach S. Garczyńskiego, Paryż 1833. Utwór pośw. jest obronie jednego z fortów Woli podczas oblężenia Warszawy we wrześniu 1831. Postać dowodzącego w tym forcie artylerią ppor. J. K. Ordona, mimo że w rzeczywistości przeżył on powstanie, związała się w świadomości nar. nierozerwalnie z poematem Mickiewicza, tworząc patriot. wzór żołnierza ginącego bohatersko pod gruzami nie oddanej wrogowi, wysadzonej w powietrze reduty. Utwór pisany 13-zgłoskowcem, w formie relacji z pola bitwy, uderzającej kunsztem opisu batalistycznego, zawiera refleksje ogólniejsze na temat walki o wolność, jej potrzeby i znaczenia, jej szerszego sensu - „boju jasności z ciemnością" (K. Wyka), wreszcie katastroficzne ostrzeżenie ludzkości przed zgubną wszechwładzą tyranii. Oddziaływanie treści patriotycznych R.O. w epoce zaborów ukazał wyraziście S. Żeromski w Syzyfowych pracach. Wokół wymowy poematu toczą się do dziś polemiki; nawiązuje do niego parodystyczna sztuka S. Mrożka Śmierć porucznika (1963).

Wyd. —> Mickiewicz Adam.

S. SANDLER „R.O." w życiu i poezji, W. 1956; K. WYKA Adam Mickiewicz, ,,R.O.", w: Liryka polska. Interpretacje (zbiór.), wyd. 2 Kr. 1971; M. JANION, M. ŻMIGRODZKA Romantyczna poezja wojny, Polonistyka" 1977 nr 3; M. JANION, komentarz w; Reduta, Kr. 1979.

Podobne prace

Do góry