Ocena brak

Redukowanie zachowań kolidujących z terapią

Autor /jolka Dodano /27.05.2014

Nastolatki z tendencjami samobójczymi, z zaburzeniem osobowości z pogranicza lub jego cechami, podobnie jak dorośli z taką diagnozą, często doświadczają licznych niepowodzeń w terapii, głównie dlatego, że przedwcześnie ją przerywają (Trautman i in., 1993). Przerwanie terapii, niestosowanie się do zaleceń oraz inne zachowania kolidujące z terapią nierzadko występują u nastolatków już na początku terapii, kiedy na terapię, wbrew ich woli, przyprowadzają ich rodzice - podjęcie terapii nie jest wtedy wynikiem decyzji pacjenta. Poza tym nastolatki mogą być przeciwne włączaniu do terapii członków rodziny (co w leczeniu tej grupy wiekowej jest bardzo ważne, jak szczegółowo przedstawimy w dalszych częściach książki). Zachowania kolidujące z terapią obejmują także brak motywacji, który hamuje postępy; trudności związane z relacjami lub inne trudności behawioralne, powodujące wypalenie terapeuty bądź pacjenta, zmniejszenie motywacji terapeuty do zapewnienia leczenia lub motywacji pacjenta do udziału w terapii; takie działania pacjenta, które karzą skuteczne zachowania terapeuty oraz wzmacniają nieskuteczne zachowania terapeuty; takie działania terapeuty, które karzą skuteczne zachowania pacjenta, wzmacniają natomiast nieskuteczne zachowania pacjenta.

Dlatego dialektyczna terapia behawioralna przywiązuje ogromną wagę do takich zachowań pacjenta i terapeuty, które kolidują z powodzeniem lub kontynuacją terapii - stawia je na drugim miejscu tuż po zachowaniach zagrażających życiu. (W dialektycznej terapii behawioralnej nastolatków należy też w razie potrzeby zająć się zachowaniami kolidującymi z terapią przejawianymi przez członków rodziny nastolatka; zob. niżej). Redukowanie zachowań kolidujących ż terapią jest ważniejszym celem niż redukowanie zachowań kolidujących z jakością życia pacjenta, ponieważ jeśli terapia nie przynosi pozytywnych skutków lub prawdopodobnie zostanie przerwana, zajmowanie się pozostałymi kwestiami nie ma sensu. Mówiąc wprost, pacjent, który nie uczestniczy w terapii, nie może odnosić korzyści z terapii.

 

Podobne prace

Do góry