Ocena brak

Realiści i antyrealiści

Autor /Adaukt1222 Dodano /03.01.2013

Życie umysłowe XII w. było o wiele bogatsze aniżeli w wieku XI. Jeżeli jużwtedy mieliśmy różne skrajności: realistów-antyrealistów, dialektyków-antydialektykówitp., to powinniśmy te same nurty, ale w bogatszym wydaniu odszukaći w XII w. Tak też rzeczywiście jest. Podobnie jak w XI w. Anzelm Perypatetykjest koryfeuszem ówczesnych sofistów, tak samo i w XII w. mamy objawyprzesady w korzystaniu z dialektyki. Głową ruchu dialektyków jest Anglikuczący w Paryżu, Adam z Balsham (koło Cambridge), zwany Parvipontanus(przydomek ten wziął się stąd, że Adam uczył koło małego mostu na Sekwanie,na rue des Petits Ponts). Napisał Ars disserendi i na Soborze Laterańskim (1179 r.)przeciwstawił się potępieniom Piotra Lombarda.

Pośród różnych stanowisk filozoficzno-metafizycznych popularny jestnie tylko realizm skrajny, ale też cały szereg doktryn przygotowujących takzwany realizm umiarkowany. Bardzo dobry przegląd tych stanowisk daje w MetalogiconieJan z Salisbury. Grupę tę określa de Wulf jako antyrealistów.Wspólne wszystkim jej przedstawicielom są dwie tezy:

1. Rzeczywiście istniejątylko byty indywidualne - ludzkość, rozum i i n n e właściwości dotyczą tylkokonkretnych ludzi;

2. Jedność każdego gatunku czy powszechnika to tylko produktmyśli.

Jan z Salisbury wymienia, jak wiemy, kilka rozwiązań nienominalistycznych;omówmy j e teraz trochę bliżej.

Podobne prace

Do góry