Ocena brak

Przystosowanie jednostek ruchowych różnych typów do różnego rodzaju aktywności ruchowej

Autor /gruszka Dodano /20.05.2014

Jednostki ruchowe różnych typów wykazują znaczne zróżnicowanie, zarówno w odniesieniu do cech włókien mięśniowych, jak i motoneuronów. Ta odmienność umożliwia wykonywanie przez mięśnie różnego typu ruchów. Wiąże się z tymwyspecjalizowanie jednostek różnych typów do udziału w różnego rodzaju ruchach. Jednostki wolno kurczące się cechuje mała siła, bardzo duża odporność na zmęczenie i duża pobudliwość motoneuronów. Są one dlatego dobrze przystosowane do udziału w długotrwałych ruchach o niewielkiej sile, do których zalicza się skurcze związane z utrzymywaniem postawy ciała i anty-grawitacyjne. Włókna mięśniowe wolno kurczące się - a zatem i jednostki ruchowe wolne - występują w znacznej ilości' w mięśniach spełniających wspomniane funkcje (np. mięśnie prostowniki kręgosłupa lub leżące w pobliżu osi kończyn). Ponieważ utrzymywanie postawy ciała wynika w dużym stopniu z aktywności mięśni prostowników, w mięśniach tych występuje więcej jednostek wolnych niż w ich antagonistach.

Jednostki ruchowe szybko kurczące się biorą udział w ruchach wymagających wyższej siły skurczu. Są one silniejsze, ale mniej odporne na zmęczenie. Ponadto ich skurcz cechuje się znacznie większą wrażliwością na wszelkie zmiany w układzie pobudzeń niż jednostek wolnych, co jest podstawą precyzyjnej regulacji siły skurczu. Dzięki temu jednostki szybko kurczące się znacznie lepiej niż jednostki wolno kurczące się nadają się do udziału w ruchach wymagających dużej dokładności. Na tym tle wydaje się warte podkreślenia, że mięśnie dłoni człowieka składają się z proporcjonalnie dużej liczby jednostek szybko kurczących się. W obrębie jednostek szybko kurczących się obserwuje się znaczną zmienność odporności na zmęczenie, przy czym najmniej odporne są jednostki typu FF. Te jednostki ruchowe cechuje jednocześnie bardzo wysoka siła skurczu, ale z powodu niskiej pobudliwości motoneuronów jednostki te są dość rzadko rekrutowane do skurczów i stanowią rodzaj rezerwy przeznaczonej do wykonywania specjalnych czynności. Na przykład, w odniesieniu do mięśni kończyn dolnych może to być udział w skoku lub szybkim biegu, a w przeponie - w głębokim wdechu. Jednak z powodu szybko rozwijającego się zmęczenia czynność jednostek typu FF jest możliwa tylko w ograniczonym czasie.

Regulacja siły skurczu opiera się na dwóch opisywanych mechanizmach, tj. rekrutacji i zmianie częstotliwości wyładowań motoneuronów. Obydwa te mechanizmy odgrywają różną rolę w mięśniach spełniających różne funkcje. Wydaje się, że w regulacji siły skurczu w mchach precyzyjnych dużą rolę odgrywa mechanizm zmian układu pobudzeń generowanych przez motoneurony. W odniesieniu do mięśni kończyn górnych człowieka obserwowano, że rekrutacja zapewniała wzrost siły skurczu mięśnia do uzyskania około połowy siły maksymalnej. Dalsze zwiększenie siły wiązało się głównie ze wzrostem częstotliwości wyładowań motoneuronów, natomiast regulacja siły ruchów o małej dokładności opiera się głównie na rekrutacji odpowiedniej liczby jednostek ruchowych. W badaniach czynności mięśni kończyn dolnych obserwowano, że niemal cały proces wzrostu siły, aż do uzyskania maksymalnej siły skurczu, wiązał się z pobudzaniem coraz to większej liczby jednostek ruchowych.

 

Podobne prace

Do góry