Ocena brak

Przynależność do mniejszościowej grupy etnicznej

Autor /jolka Dodano /27.05.2014

W Stanach Zjednoczonych samobójstwa są najczęstsze wśród nastolatków pochodzenia indiańskiego (Anderson, 2002; Middlebrook, LeMaster, Beals, Novins i Manson, 2001). W dalszej kolejności są nastolatki rasy kaukaskiej i czarnej, natomiast najniższe wskaźniki odnotowuje się pośród osób pochodzących z Azji i wysp Pacyfiku. Z powodu znacznego wzrostu liczby samobójstw wśród czarnych mężczyzn w latach 1986-1994 długo utrzymująca się różnica między białą a czarną populacją się zmniejszyła. Co ważne, od połowy lat dziewięćdziesiątych XX wieku zauważa się stopniowy spadek liczby samobójstw zarówno wśród białych i czarnych mężczyzn, jak i kobiet (Gould i in., 2003). Nie ma wyraźnych powodów takiego spadku podczas ostatniej dekady. Wśród Latynosów wskaźnik popełnionych samobójstw jest stosunkowo niski, lecz częściej niż u białych czy czarnych nastolatków mamy do czynienia z myślami i próbami samobójczymi (Kann, Kinchen, Williams i Ross, 2000; Reynolds i Mazza, 1992; Tortolero i Roberts, 2001).

W jednym z badań nad zachowaniami samobójczymi, które obejmowało nastoletnie latynoskie dziewczęta ze środowisk śródmiejskich, porównano 33 dziewczęta i ich matki z odpowiednio dobraną grupą kontrolną bez tendencji samobójczych, w nadziei wysunięcia hipotezy wyjaśniającej zachowania samobójcze (Razin i in., 1991). Wyniki były następujące: próby samobójcze prawie zawsze były działaniami impulsywnymi i nie były śmiertelne, choć często towarzyszyło im sformułowane pragnienie śmierci. Nieomal wszystkie próby polegały na przedawkowaniu, a poprzedzały je konflikty z matką lub chłopakiem. Rodzice dziewcząt podejmujących próby samobójcze najczęściej urodzili się poza Stanami Zjednoczonymi; matki tych dziewcząt cechował gorszy stan zdrowia; ich rodziny rozszerzone częściej korzystały z opieki społecznej i charakteryzowały się wyższymi

i wskaźnikami problemów z prawem i problemów psychicznych. Dziewczęta podej-

* . mujące próby samobójcze miały gorsze wyniki w nauce, często i wcześniej prze-1 żyfy również jakąś stratę - zazwyczaj biologicznego ojca, z którym tylko niewiele 1 badanych było w ciągłym kontakcie. Dziewczęta te doświadczyły również straty przyjaciółki bądź przyjaciela i miały nieufną postawę wobec przyjaźni. Podobnie ich matki miały mniej znajomych i częściej wyrażały swój brak zaufania. Związki z matkami wydawały się bardziej intensywne, czasem pełne rozpaczy, a nawet przemocy, przy czym dziewczęta popełniające samobójstwo znacznie częściej przyjmowały rolę opiekuńczą i były „mad<ami swoich matek”. Mimo że obie grupy cechowała wiedza o innych osobach, które popełniły samobójstwo, matld dziewcząt, które podjęły próbę samobójczą, miały więcej takich modeli wśród rodziny, przyjaciół i sąsiadów niż ich córki oraz matki córki w grupie kontrolnej. Więcej matek dziewcząt z tendencjami samobójczymi miało za sobą próbę samobójczą. Rodziny dziewcząt, które usiłowały popełnić samobójstwo, zwykle mobilizowały się w następstwie próby samobójczej. Ta lista wyników może posłużyć jako wstępny profil czynników ryzyka wystąpienia zachowań samobójczych u latynoskich nastoletnich dziewcząt ze środowisk śródmiejskich. Zważając jednak na niewielką liczebność badanej grupy oraz fakt, że nie wszystkie wyniki osiągnęły poziom istotności statystycznej, nie można uznać ich za rozstrzygające.

 

Podobne prace

Do góry