Ocena brak

Przygotowanie pacjentki do leczenia

Autor /pinezka Dodano /02.06.2014

Ważnym elementem wczesnych stadiów leczenia jest przygotowanie pacjentki na to, co ją czeka. Nie udzielając jej odpowiednich informacji, pozbawiamy ją możliwości podjęcia świadomej decyzji odnośnie do rozpoczęcia terapii. Dlatego, jeszcze zanim dojdzie do spotkania z pacjentką, przekazujemy na piśmie następującą informację

 - na czym polega TPB zaburzeń odżywiania:

Leczenie trwa 6—12 miesięcy i dzieli się na dwa etapy. Pierwszy składa się z określonej liczby indywidualnych cotygodniowych spotkań (zazwyczaj 20-40), trwających 50 minut, a drugi obejmuje serię dodatkowych spotkań z klinicystą, których celem jest ustabilizowanie dokonanych zmian. Pierwsze spotkanie daje możliwość szczegółowego przedstawienia programu leczenia, jest tu też miejsce na zadawanie pytań. Razem z klinicystą opracujecie plan terapii. Plan ten zawiera informacje o liczbie i częstotliwości spotkań, celach terapii i umiejętnościach, jakie będziesz chciała nabyć. Aby osiągnąć zamierzone rezultaty, należy regularnie uczestniczyć w sesjach terapeutycznych i stosować się do planu leczenia, w skład którego wchodzi cotygodniowe ważenie, stosowanie planu regularnych posiłków i monitorowanie ilości przyjmowanych pokarmów. TPB opiera się na założeniu, że nasze myśli, przekonania i wyobrażenia wypływają na nasze samopoczucie i zachowanie w codziennym życiu - w stosunku do innych i do nas samych. W TPB koncentrujemy się na „tu i teraz”, nie zaś na przeszłości. Dlatego wstępnym celem terapii jest poznanie Twojego aktualnego sposobu myślenia (Twoich myśli), bieżących zachowań i sposobów komunikowania. Niezbędne informacje będą zbierane za pomocą dziennika, o którego regularne wypełnianie będziemy Cię prosić. Na początku terapii Twój klinicysta poprosi Cię o wypełnienie kilku kwestionariuszy. Pozwoli to na określenie — potrzebne zarówno Tobie, jak i jemu — jakie problemy masz, a jakich nie odczuwasz, i jaki jest zakres trudności, z jakimi się borykasz. W ramach TPB Ty i Twój klinicysta ustalacie plan poszczególnych sesji. Może on obejmować omówienie poprzednich spotkań, jednego lub dwóch obecnych problemów, sprawdzenie pracy domowej i zadanie kolejnej na następny tydzień. Prace domowe są ważnym elementem TPB. Podobnie jak nauczyciel muzyki udziela wskazówek, jak grać na instrumencie pod jego nieobecność, tak samo klinicysta zadaje pracę domową, która jest przestrzenią do ćwiczenia umiejętności, które będziesz przyswajała w czasie terapii poza sesjami. Badania pokazują, że osoby odrabiające prace domowe szybciej wracajądo zdrowia, a osiągnięty stan (wyzdrowienie) jest stabilniejszy. Zadania domowe mogąpolegać np. na notowaniu, jakie pokarmy spożywasz, jaki masz nastrój i myśli, zbieraniu nowych informacji, zmianie sposobów komunikowania się z innymi. Na początku leczenia wspólnie z klinicystą ustalicie cele, jakim ma służyć - w miarę leczenia będziecie mogli je modyfikować. Wyznaczanie celów ma tę zaletę, że w dalszej perspektywie pozwala na dokonanie oceny, czy terapia pomaga w rozwiązaniu problemów, z którymi się borykasz. Jeżeli razem z klinicystą uznacie, że to może być pomocne, można również przeanalizować, jak niektóre wczesne doświadczenia wpłynęły na wykształcenie przekonań podtrzymujących istniejące problemy. Jeżeli będzie to konieczne, w ramach tego podejścia możliwa jest także praca nad umiejętnościami rozumienia emocji, których do tej pory nie tolerowałaś, wyrażania ich i radzenia sobie zjiimi. Elementem leczenia jest wreszcie regularnie pojawiająca się ze strony klinicysty prośba o Twojąocenę, które strategie okazały się przydatne (dla Ciebie). Chodzi o to, żeby ustalić, co Ci pomaga, a co nie.

Równocześnie przekazujemy pacjentce informację o zaburzeniach odżywiania i o tym, czego — zgodnie z dzsiejszym stanem wiedzy - można oczekiwać od terapii (zwłaszcza cenne są wskazówki dla pacjentów opracowane przez National Institute for Clinical Excellence, 2004). Ta informacja osadza naszą terapię w kontekście (np. poprzez podanie zalecanej liczby sesji terapeutycznych w przypadku bulimii i anoreksji).

Wyjaśniamy, że na TPB składają się oczekiwania zarówno ze strony klinicysty, jak i pacjentki (dotyczące np. granic terapii, uczęszczania na sesje). Podkreślamy też znaczenie koncentracji na celu leczenia i strukturze terapii, które dająpewność, że robimy postępy. Zaznaczmy jednak, że w ramach tego podejścia ważna jest współpraca, której celem jest, by pacjentka stała się swoją własną terapeutkąi mogła prowadzić swoją terapię przez 168 godzin tygodniowo. Istotne jest także podkreślenie, że pewne elementy terapii nie podlegają negocjacjom (np. ważenie, wykonywanie prac domowych) oraz jakie jest znaczenie takich kwestii, jak nagrywanie sesji i ich odsłuchiwanie.

Ogólnie rzecz ujmując, zwracamy uwagę pacjentki, że zamierzamy rozwijać jej mocne strony, ale też pomóc w zdobyciu nowych umiejętności chodzi o to, aby uświadomiła sobie,że-zj ednej strony - ma j eszcze wiele do zrobienia, lecz z drugiej - posiadła już pewne podstawowe umiejętności. Rozmawiamy także o obawach pacjentki co do długości trwania leczenia i o tym, jak będzie musiała zmienić swoje życie i oczekiwania, aby poradzić sobie z nadchodzącym okresem napięć i zmian. Podkreślamy, że czekają ją - z jednej strony - przejściowe trudności związane z wprowadzaniem zmian (i towarzyszącymi im uczuciami utraty kontroli i bycia gorszą), a z drugiej - długoterminowe korzyści.

 

Podobne prace

Do góry