Ocena brak

Przygotowanie do małżeństwa

Autor /maziajka Dodano /16.01.2014

Przygotowanie do małżeństwa powinno objąć omówiony poniżej całokształt zagadnień, na które składa się rozwój przyszłej rodżiny:

1.    Dobry ogólny rozwój fizyczny i psychiczny oraz dobry stan zdrowia, w połączeniu z odpowiednim doborem partnerów, powinien gwarantować, że dzieci będą „wartościowsze" z punktu widzenia ogólnego i lekarskiego niż ich rodzice, co musi być jeszcze pogłębione przez odpowiednie wychowanie.

2.    Prawidłowy rozwój i funkcje narządów płciowych zharmonizowane z normalnym odczuwaniem i dojrzałością emocjonalną.

3.    Przygotowanie do małżeństwa, rozumianego jako związek oparty na miłościj® Zaufaniu, przeż wyrobienie odpowiednich norm moralnych, obowiązujących we współżyciu oraz przez przekazanie wystarczającego zasobu informacji i wiedzy.

4.    Rozumienie roli rodziców w wychowaniu dzieci, połączone ze świadomością, że każde z nich jest niepowtarzalną osobowością. Zdobycie wiedzy na temat ich rozwoju i stworzenie takich warunków, by dziecko wychowywało się i rosło w atmosferze miłości, ale i rozsądku, a nawet pewnego rygoru. Wyrobienie w dzieciach trendów właściwych gatunkowi homo sapiens — dążności do stałego doskonalenia się, stawiania i realizacji celów oraz umiejętność! rozróżniania, co jest ważne, a co mniej ważne. Podkreślanie znaczenia pracowitości, oszczędności i dokładności.

5.    Zdobycie podstawowych wiadomości o populacji, demografii i wpływie czynników zewnętrznych na szczęście i byt rodziny oraz roli czynników państwowych i narodowych w podniesieniu rangi rodziny, zapewnieniu przyrostu naturalnego oraz warunków bytowych.

6.    Świadome macierzyństwo, drżenie do osiągnięcia szczęścia osobistego ) satysfakcji ze współżycia oraz posiadania potomstwa.

Rodziny zdrowe powinny mieć 3—4 dzieci, natomiast rodziny z obarczeniem chorobowym 1 — dla zaspokojenia potrzeb macierzyństwa i ojcostwa.

Małżeństwo tworzy jedność 2 różnych i niepowtarzalnych indywidualności, pozostających w trwałej bezpośredniej styczności i połączonych osobistą więzią uczuciową, zdecydowanych spędzić razem dalsze życie. Cele i funkcje małżeńskie polegają na wspólnym pragnieniu posiadania i wychowania jak najlepszego potomstwa, przekazaniu mu określonych wartości, własnego dorobku i tradycji narodowych, na wzajemnym zaspokajaniu potrzeb uczuciowych i seksualnych oraz potrzeb psychicznych i społecznych, dążeniu do poprawy warunków materialnych rodziny oraz Wzajemnej pomocy w realizowaniu celów indywidualnych. Źródła władzy w małżeństwie tkwią w indywidualnych uzdolnieniach i doświadczeniach, które wnoszą mąż i żona, a nie w przemocy i sile. Oczywiście, rzutują na to różne wzory kulturowe, jakie reprezentują rodziny macierzyste i osobowość małżonków.

W małżeństwie niezmiernie ważna jest wzajemna pomoc, partnerstwo i troską o szczęście partnera.

Główne typy postaw wobec partnera: akceptacja, współdziałanie, poszanowanie praw i uznanie swobody aktywności oraz szacunek — w niektórych przypadkach graniczący z uwielbieniem. Wzajemna adoracja może przejść nawet w nie ustający kult.

ĄWie należy dopuszczać do nieporozumień! i powstawania urazów, które sumując się mogą narastać do dużych konfliktów lub powodować nadmierne uczulenie na niewielkie bodźce.

Do podstawowych czynników, od których zależy trwały związek, należą: właściwy wybór, dojrzała miłość, wzajemna akceptacja, wzajemne zrozumienie i porozumienie oraz spełnienie celów małżeństwa.

Należy wyróżnić miłość opartą na marzeniach, polegającą na poszukiwaniu ideału, gdy rzeczywiste właściwości partnera są przesłonięte złudzeniami. Z rozczarowań może wykształcić się miłość dojrzała, oparta na wzajemnej realistycznej ocenie i poznaniu partnera.

W miłości „fałszywej” istnieje działanie utajone skierowane przeciw dobru partnera, co może przejawiać się poniżeniem, wyzyskiem, zaborczością sadystyczną'lub masochistyczną; stosunek do współpartnera, mający pewne znamiona patologiczne, może wskazywać na zaburzenia osobowości.

Małżeństwo oparte jest na procesach biologicznych, a w stosunku do dzieci przyjmuje funkcję opiekuna, żywiciela, i wychowawcy. W prawidłowych warunkach ciąża jest przyjęta z aprobatą i radością. Postawa nadmiernie chroniąca wytwarza się wówczas, gdy poprzednie ciąże były nieudane, np. w wypadku porodu przedwczesnego, martwego urodzenia itp. W takich przypadkach dziecko jest oczekiwane w nadmiernym napięciu z przesadną koncentracją.

Trzeba pamiętać, że nawet na dziecko jeszcze nie narodzone wpływa już atmosfera istniejąca w domu. Znana jest aktywność motoryczna płodu — mówi się przecież obecnie o „sensomotorycz-nej inteligencji”. Bodźce z otaczającego świata docierają do dziecka w. łonie matki za pośrednictwem doznań akustycznych! a istniejące warunki fizyczne ułatwiają ruchy. Płód reaguje po swojemu na przeżycia matki. Stwierdzono objawy zależności między rytmem biologicznym a trybem życia matki. Istnieje swoisty kontakt psychiczny z nie narodzonym dzieckiem, wyrażający się np. przez rozmowy i śpiew, podobnie jak po urodzeniu przez karmienie l-pielęgnowahie.

Stwierdzono również wpływ okresu prenatalnego na zaburzenia psychoneurotyczne i psychotyczne. Nie ulega wątpliwości, że wspaniale wykształcone funkcje życiowe noworodka po urodzeniu muszą być wyuczone wcześniej. Okres prenatalny ma więc ogromny wpływ na rozwój późniejszej osobowości.

Niepokoje i wzmożone lęki towarzyszą zwykle pierwszej ciąży. Przy następnych napięcie emocjonalne jest zwykle mniejsze. Kontakt z dzieckiem jest swobodniejszy, a spontaniczna czułość uwolniona od napięć i lęku. Zazwyczaj pierwsze dzieci bywają w związku z tym niepewne lub nawet lękliwe.

Dziecko jest niepowtarzalną bogatą indywidualnością, którą rodzice powinni dobrze rozwijać i ukształtować. Częsty kontakt dziecka z rodzicami, a zwłaszcza z matką, jest niezbędny dla jego rozwoju. U podłoża więzi z matką leży motywacja wrodzona zaspokojenie uczucia miłości przez potrzebę zbliżenia, przytulenia — tego bliskiego kontaktu cielesnego dającego dziecku poczucie bezpieczeństwa i ochrony. Dzieci pozbawione tego uczucia cechuje brak przywiązania, nieumiejętność nawiązania kontaktu z innymi osobnikami, nadmierna agresja, a po osiągnięciu dojrzałości płciowej |— nie-wrażliwość seksualna. Częściowe zaspokojenie tych uczuć u dzieci chowanych bez matek następuje przez stałe przebywanie z dziećmi chowanymi przez matki.

Doświadczenia emocjonalne matki w jej wczesnym’ okresie życia wpływają na zachowanie się w stosunku do własnego dziecka i wykształcenie postawy unikającej lub odtrącającej. Chłopcy pozbawieni obecności ojca stają się np. w swych zabawach bardzibj podobni do dziewcząt.

U dziecka chowanego w normalnej rodzinie prawidłowo kształtuje się rozwój uczuć i kontaktów społecznych, osiąga ono również we właściwym czasie dojrzałość seksualną, ma właściwy stosunek do własnych dzieci. Na prawidłowy rozwój dziecka ma wpływ jego kontakt z rodzicami, nacechowany czułością i serdecznością, przy zachowaniu pewnej autonomii dziecka. Do właściwych postaw rodzicielskich należą: akceptacja, współdziałanie, dawanie rozumnej swobody i uznanie praw dziecka.

Błędne są postawy odtrącające, unikające, nadmiernie wymagające i nadmiernie chroniące. M. Ziemską sądzi, że postawy rodziców wobec dziecka decydują o stylu wychowania, a jego wynik zależy od emocjonalnych postąw, od charakteru i form. I tak na przykład dziecko powinno uczestniczyć w pracach domowych, a gdy dorasta, należy je nakłaniać do obowiązków. Trzeba zwracać uwagę na kontakt z rówieśnikami, bowiem w okresie dorastania będzie on bardzo ważny.

W wychowaniu dziecka dużą rolę odgrywa też wpływ starszego rodzeństwa, które bardziej wnikliwie przysposabia do rozwiązywania trudnych sytuacji i pomaga w wyrabianiu prawidłowych stosunków międzyludzkich.


 

Podobne prace

Do góry