Ocena brak

PRZEWLEKŁE ZAPALENIE WĄTROBY

Autor /kornelcia Dodano /20.11.2013

Jest to stosunkowo niedawno wyodrębniona jednostka chorobowa; niezupełnie wyjaśniony jest jej związek z marskością wątroby.

W większości przypadków przewlekłe zapalenie wątroby jest następstwem bezobja-wowego zakażenia wirusem typu B. Nie w pełni wyjaśniona jest rola wirusów „nie A/ /nie B”.

Przyjmuje się, iż stan zapalny wątroby trwa powyżej 6 miesięcy. No podstawie badania histopatologicznego i przebiegu klinicznego wyodrębniono 2 postacie choroby: przewlekłe przetrwałe (stacjonarne) zapalenie wątroby (hepatitis chronica persistens) oraz przewlekłe agresywne zapalenie wątroby (hepatitis chronica agressiva). W tej o-statniej postaci odróżnia się dwie odmiany: umiarkowanie aktywną (typ A) i ostrą o ciężkim przebiegu (typ B).

Etiologia. Etiologia i patogeneza przewlekłego zapalenia wątroby są nie wyjaśnione. W przeważającej liczbie przypadków bezo-bjawowego nosicielstwa nie wykrywa się zmian w hepatocytach, co przemawia przeciwko patogennej roli replikacji wirusa zapalenia wątroby typu B. Przyjmuje się, że stwierdzone zmiany zwyrodnieniowo-zapalne w poszczególnych postaciach przewlekłego zapalenia wątroby są następstwem reakcji immunologicznej w stosunku do antygenów HBV oraz własnych antygenów wątroby. W patogenezie zmian wątrobowych w zakażeniu HBV znaczącą rolę odgrywają substancje immunoregulacyjne. Substancje te są syntetyzowane lub katalizowane w wątrobie. Należą do nich m.in. białko C, alfa-fe-toproteina, lipoproteiny. W tkance wątrobowej wykryto substancje o działaniu immu-nosupresyjnym (LEx). Zakłada się, iż LEx uwalniany jest w miejscu niszczenia miąższu wątroby, co ogranicza zakres występujących zmian patologicznych.

Aktualnie uznaje się, że procesy autoagre-sywne spełniają znaczącą rolę w patogenezie zakażenia HBV. W dużej liczbie przypadków poszczególnych postaci przewlekłego zapalenia wątroby wykryto w surowicy chorych kompleksy immunologiczne HBs Ag. Ich rola patogenetyczna pozostaje nadal nie wyjaśniona.

Stan kliniczny chorych zależy zarówno od rozległości zmian zapalnych w wątrobie, jak i aktywności procesu chorobowego; ulega on pogorszeniu w okresach zaostrzeń. W części przypadków początek choroby przypomina ostre wirusowe zapalenie wątroby. Chorzy uskarżają się na ogólne osłabienie, łatwe męczenie się, nietolerancję tłustych pokarmów, uporczywy zespół dyspeptyczny, biegunkę, bóle i rozpieranie w nadbrzuszu, świąd skóry. W okresach zaostrzeń występuje gorączka lub stany podgorączkowe. Wątroba ulega powiększeniu, jest tkliwa na ucisk, ma wzmożoną konsystencję. Stwierdza się żółtaczkę, rumień dłoni i stóp (ery-thema palmaris et plantaris), pajączki w skórze klatki piersiowej, twarzy. Śledziona u-lega powiększeniu bez objawów nadciśnienia wrotnego. Częste są krwawienia z nosa, wybroczyny skórne. Choroba przebiega z licznymi remisjami i zaostrzeniami.

W cięższej postaci przewlekłego aktywnego zapalenia wątroby występują objawy o-kreślone mianem lupoid hepatitis. W tej postaci częściej spotyka się odczyny ogólnou-strojowe w postaci bólów mięśniowych i stawów oraz wysięków w jamach ciała. Zwykle dochodzi do zgonu po wielu zaostrzeniach procesu chorobowego. Badania laboratoryjne wykazują niedokrwistość, znaczny wzrost poziomu bilirubiny.

Istnieją doniesienia, że występowanie au-toprzeciwcial u chorych jest dowodem źle rokującym. Obecnie przewlekłe aktywne zapalenie wątroby uznajemy za chorobę dotyczącą wielu narządów. Częściej u tych chorych, poza wspomnianymi już bólami mięśniowymi oraz zapaleniem stawów, stwierdza się zapalenie nerek, osierdzia, o-płucnej, wrzodziejące zapalenie jelit, zapalenie mięśnia sercowego, zmiany skórne, zaburzenia endokrynologiczne.

Zaostrzenia choroby objawiają się spontanicznie, znacznie częściej jednak są związane z wtórnymi zakażeniami, spożywaniem alkoholu.

O rozpoznaniu decyduje badanie, histopatologiczne. Ono też pozwala na wyciągnięcie wniosków co do agresywności procesu. W diagnostyce przewlekłych zapaleń wątroby posługujemy się także scyntygrafią, laparoskopią. Decydujące znaczenie ma biopsja.

Do rzadko spotykanych postaci przewlekłego zapalenia wątroby zaliczyć należy zrazikowe zapalenie (hepatitis chronica lobula-ris). Etiologia tej formy przewlekłego zapalenia jest nie wyjaśniona. Początek choroby przypomina ostre wirusowe zapalenie wątroby, dalszy zaś przebieg jest odmienny, z okresowymi zaostrzeniami i samoistnymi remisjami. Zmiany histopatologiczne w przewlekłym zrazikowym zapaleniu wątroby nie różnią się od spotykanych w zapaleniu wirusowym. Cofają się w okresie remisji. Istotną różnicę między obu chorobami stanowi długotrwały, przewlekły, ponad 6 miesięcy przebieg przewlekłego zrazikowego zapalenia wątroby.

Rokowanie. W zapaleniu przewlekłym przetrwałym jest dobre. W zapaleniu agresywnymśmiertelność jest wysoka wśród chorych, u których- przebiega ono ciężko. Główną przyczyną zgonów jest niewydolńość wątroby w przebiegu marskości, krwotoki. Pogarszają rokowanie współistniejące schorzenia. Korzystniej rokują przypadki przewlekłego aktywnego zapalenia wątroby spowodowane przez leki. W przewlekłym zrazi-kowym zapaleniu rokowanie jest dobre. Nie prowadzi ono do marskości.



 

Podobne prace

Do góry