Ocena brak

Przemijające zapalenie stawu biodrowego

Autor /kulka Dodano /20.12.2013

W 1892 r. Lovett i Morse jako pierwsi opisali przemijające zapalenie stawu biodrowego i odróżnili je od gruźliczego. Przemijające zapalenie stawu biodrowego jest określoną jednostką chorobową występującą w dzieciństwie. Chociaż etiologia schorzenia jest niejasna, objawy, historia naturalna i wyniki końcowe zostały dobrze udokumentowane. Przemijające zapalenie stawu biodrowego zazwyczaj charakteryzuje się ostrym bólem, utykaniem i ograniczeniem ruchów u dzieci, które nie mają innych objawów ogólnych. Objawy ustępują w ciągu kilku dni bądź tygodni, rzadko nawracają i rzadko powodują następstwa.

Przemijające zapalenie stawu biodrowego pozostaje jedną z częstszych przyczyn pomyłek diagnostycznych w momencie wystąpienia pierwszych objawów.

Etiologia schorzenia jest niejasna, aczkolwiek wiąże się je z infekcją bakteryjną (paciorkowce beta-hemolityczne) i wirusową, przebytą przez dziecko tuż przed wystąpieniem objawów, reakcją alergiczną lub urazem.

Częstość występowania jest również trudna do określenia. Niespełna 1% wszystkich hospitalizacji dziecięcych dotyczy tego rozpoznania. Liczba hospitalizowanych chłopców i dziewcząt wynosi 2:1, przy czym schorzenie występuje trochę częściej u rasy czarnej. Nie odnotowano przewagi ani strony prawej, ani lewej, a także nigdy nie opisano zmian obustronnie. Natomiast częściej choroba występuje jesienią. Jeśli chodzi o wiek chorego, to waha się od drugiego półrocza życia do kilkunastu lat (średnia 6. rż.).

Historia naturalna. Wiek ma pewne znaczenie w przebiegu klinicznym schorzenia. U dzieci młodszych (średnia 6lat) choroba przebiega krócej i łagodniej. U dzieci starszych (średnia 9 lat) dłużej i ciężej. Z tego powodu starsze dzieci częściej są hospitalizowane, prowadzi się u nich bardziej złożoną diagnostykę i leczenie wyciągowe. U mniej niż ‘/5 chorych zdarza się kolejny incydent choroby w tym samym lub drugim stawie biodrowym. ChorobaPerthesa zdarza się tylko u około 1% chorych z przemijającym zapaleniem stawu biodrowego, mimo że jest to najczęściej sugerowane rozpoznanie przez lekarza pierwszego kontaktu. U części chorych, po ponad dwudziestu latach, obserwuje się niewielkie ograniczenie zakresu ruchów, a na radiogramach powiększenie głowy kości udowej (mega-coxa) oraz zaburzenia gęstości utkania kostnego w obrębie szyjki kości udowej, jednak tylko nieliczni z nich zgłaszają dolegliwości bólowe stawu. Znaczenie tych zmian w rozwoju wtórnych zmian zwyrodnieniowych stawu biodrowego nie zostało do dzisiaj określone.

Objawy kliniczne. Charakterystyczną cechą jest nagłe pojawienie się utykania i bólu u ogólnie zdrowego dziecka, co powoduje panikę u rodziców. U bardzo małych dzieci są to różne formy oszczędzania dotkniętej kończyny, co powoduje jej nieprawidłowe ustawienie, utykanie ze skróceniem fazy podparcia, a nawet niemożność chodzenia. Dziecko może mieć stany podgorączkowe, ale temperatura ciała nie przekracza 38°C. Ból zlokalizowany jest najczęściej w pachwinie, rzadziej promieniuje w kierunku uda i stawu kolanowego. W pozycji leżącej zwraca uwagę ustawienie kończyny w stawie biodrowym w rotacji zewnętrznej i odwiedzeniu, rzadziej występuje przykurcz zgięciowy. Napięcie mięśniowe po zajętej stronie może być wzmożone (obrona przed wykonywaniem ruchu). W stawie biodrowym ograniczone są głównie ruchy rotacji do wewnątrz oraz odwiedzenia.


 

 

Podobne prace

Do góry