Ocena brak

PRZEKONANIE

Autor /truchtacz Dodano /12.11.2012

 

PRZEKONANIE gr. to pepeisthai; nłc. convictio; ang. conviction, belief; fr. conviction; nm. Uberzeugung, Uberfuhrung, Gesinnung

  1. psych. Stan umysłu u kogoś, kto właśnie uważa, że coś jest prawdziwe lub słuszne.

  2. metod. To, o czego prawdziwości lub słuszności podmiot żywi —> przekonanie w powyższym (1) znaczeniu, np. przeko­nania religijne, przekonania polityczne.

Pojęcie przekonania należy zarówno do psychologii, jak do metodologii nauk, po­nieważ uzasadnianie, które jest przedmio­tem metodologii, może być ujmowane ja­ko operacja prowadząca do przekonań, czyli do twierdzeń uznawanych w jakimś systemie. Problem przekonań należy rów­nież do działu logiki filozoficznej zwane­go —> logiką epistemiczną lub logiką prze­konań. Psychologiczny i logiczny punkt widzenia pokrywają się ze sobą wówczas, kiedy w psychologii operuje się teoretycz­nym modelem przekonania, stanowiącym —> idealizację (1), do której w różnym sto­pniu przybliżają się przeżywane realnie przekonania.

Inna koncepcja przekonania, nie zawie­rająca powyższych postulatów, dotyczy przekonań prawdopodobnych. Można ją utożsamić z teorią subiektywnego —^ pra­wdopodobieństwa (6), teorią indukcji lub pewnym zastosowaniem teorii decyzji, w którym traktuje się przekonania (pra­wdziwe lub w jakiś sposób użyteczne) ja­ko rodzaj dóbr. Prekursorem ujęcia proba­bilistycznego był D. Hume, prekursorem ujęcia decyzyjnego — B. Pascal (-^ „za­kład" Pascala), w nowszych zaś czasach koncepcja przekonania rozwijana była na gruncie —> pragmatyzmu (1).

 

PRZEKONYWANIE (perswazja) łc.persuasio; nłc. persuasibilitas (= sztuka przeko­nywania), persuasus; ang. persuasion; fr. persuasion; nm. Uberzeugen

metod., psych. Wpływanie na kogoś argu­mentami w celu -^ przekonania (1) go.

Podobne prace

Do góry