Ocena brak

Przebudowa kości

Autor /kulka Dodano /19.12.2013

Na szybkość rośnięcia kości wpływają czynniki mechaniczne, takie jak ucisk lub rozciąganie, czynność chrząstek nasadowych, a także stopień ukrwienia przynasad. Zjawisko remodelowania kości pod wpływem sił mechanicznych: nacisku, grawitacji, pociągania przez więzadła, ścięgna i mięśnie przyjęto nazywać biologicznym prawem Delpecha i Wolffa.

Przeciążenie. Ogólnie można stwierdzić, że obciążenia małe i umiarkowane pobudzają wzrastanie tkanek (kości, chrząstki stawowej), a nadmierne działają szkodliwie (złamania zmęczeniowe, zwyrodnienie stawu). Jeśli długotrwały nacisk działa na rosnącą kość w jej osi długiej i przekracza określony indywidualny stopień tolerancji, to obserwuje się zahamowanie rośnięcia kości na długość. Zjawisko to opisał po raz pierwszy Delpech(1829). Doświadczenia na zwierzętach oraz obserwacje kliniczne wykazały, że stopień zahamowania rośnięcia kości jest proporcjonalny do fizjologicznej szybkości jej wzrastania, do wieku, do wielkości sił nacisku oraz do czasu trwania przeciążenia. Im młodszy organizm tym mniejszymi siłami zahamować można rośnięcie jego kości. Po ustaniu nadmiernego nacisku rośnięcie może postępować normalnie lub w sposób wzmożony, o ile wskutek długotrwałego przeciążenia nie doszło do zaniku strefy rozrodczej chrząstki nasadowej.

Nadmierny, lecz niesymetryczny ucisk chrząstki nasadowej powoduje nierównomierne zahamowanie rośnięcia, to znaczy większe zahamowanie po stronie silniejszego ucisku. Mechanizm ten prowadzi do wygięć osi kończyny. Kierunek zagięcia kątowego osi kończyny jest w tych przypadkach pochodną kierunku działania siły, a stopień zagięcia - wartości tej siły i czasu jej działania. Zjawisko to wykorzystujemy w celach terapeutycznych korygując oś kończyny poprzez asymetryczne zablokowanie chrząstki nasadowej metalowymi wszczepami (skoble, śruby).

Ucisk pobudza rośnięcie kości przez apozycję, powoduje więc jej grubienie w miejscach największego obciążenia. Zjawisko to zostało opisane przez Wolffa (1872). Przykładem jest przystosowanie struktury beleczkowej kości do obciążeń wynikających z czynności kończyny. Beleczki kości gąbczastej układają się wzdłuż linii zgodnych z kierunkami sił nacisku. W następstwie osteotomii kątowych, zagięć osiowych kości po złamaniach itp. obserwuje się przebudowę struktury beleczkowej i pogrubienie jej w strefach przeciążanych. Równolegle do apozycji tkanki kostnej po stronie zwiększonego przez zagięcie kątowe obciążenia występuje resorpcja tkanki kostnej po stronie wypukłej wygięcia. U dzieci prowadzi to do prostowania się zagięć rosnącej kości. Umiejscowienie złamania, stopień zagięcia osi i wiek dziecka to czynniki, których analiza pozwala ocenić, jak duże są szanse spontanicznej korekcji zniekształcenia. Występuje ona w złamaniach trzonów i przynasad, umiejscowionych w sąsiedztwie chrząstek nasadowych o dużym potencjale wzrostowym, na przykład w bliższym końcu kości ramiennej czy w okolicy stawu kolanowego. Zdolność do korekcji jest znacznie ograniczona w przypadkach złamań okolicy stawu łokciowego czy skokowego por. ryc. 3.1). Z opisanym zjawiskiem spotykamy >.ię również po osteotomiach korekcyjnych. U dzieci najłatwiej zachodzi spontaniczna korekcja zniekształceń osiowych (w płaszczyznie czołowej), znacznie trudniej zniekształceń w płaszczyznie strzałkowej, organizm nie ma natomiast zdolności korekcji zniekształceń rotacyjnych (torsyjnych).

 

Podobne prace

Do góry