Ocena brak

Prorok

Autor /Czcirad Dodano /02.12.2012

Człowiek natchniony przez Ducha Bożego do szczególnego mówienia lub działania. Prorocy Starego Testamentu, wyjaśniający wydarzenia dawne i obecne i zapowiadający te, które miały nadejść, przemawiali na podstawie głębokiego poznania Boga, głosili wierność przymierzu i przeciwstawiali się czysto zewnętrznemu zachowywaniu Prawa.

Wezwani przez Boga (Iz 6, 1-13; Jr 1, 4-19; Ez 1, 1 - 3, 27), przekazywali słowo Boże narodowi. Konflikty między prorokami wskazywały na konieczność stwierdze-nia tożsamości tych, którzy rzeczywiście zostali upoważnieni do przemawiania w imię Boże (1 Krl 22; Jr 27-28).

Nowy Testament poświadcza istnienie podobnych problemów w badaniu proroctw i wydawaniu o nich sądu (1 Kor 14, 37-40; 1 Tes 5, 19-21). Jezus uznany za jednego z proroków (Mk 6, 15; 8, 28), a wręcz za proroka w najściślejszym słowa znaczeniu (J 6, 14; 7, 40; Pwt 18, 15. 18), przemawiał i działał profetycznie (Mk 11,15-18; 13, 1-2; Łk 11, 29).

Jezus, chociaż umieszczał samego siebie w szeregu pro-roków (Mt 13, 57; Łk 13, 34), twierdził, że był, czy jest czymś więcej niż prorocy, królowie, poświęcone osoby i miejsca w Starym Testamencie (np. Mt 12, 15-21, 41-42). Nowy Testament wielokrotnie zauwa-ża, że to, na co oczekiwali prorocy Starego Testamentu, zostało wypełnione w Jezusie.

Dar prorokowania dany był także wspólnotom Nowego Testamentu (Rz 12, 6; 1 Kor 12, 28-30; 14, 29. 32) i późniejszemu Kościołowi. Sobór Watykański II położył nacisk na to, w jaki sposób wszyscy ochrzczeni, poprzez swój zmysł wiary i dawane świadectwo, mają udział w proroczej funkcji Jezusa Chrystusa (LG 12, 35).

Zob. charyzmaty, islam, Jezus Chrystus, kapłani, Stary Testament.

Podobne prace

Do góry