Ocena brak

Prorocy

Autor /Gustawa Dodano /06.11.2012

W różnych religiach osoby obdarzone
szczególnym powołaniem do przekazywania objawienia
bożego; w chrześcijaństwie p. nazywa się bohaterów
Starego Testamentu, m.in. Eliasza, Abrahama,
Dawida, Mojżesza, a w szczególności autorów ksiąg
starotestamentowych, wśród których ze względu na
objętość ich pism wyróżnia się czterech p. większych
i dwunastu p. mniejszych.

W sztuce wyobrażenia p.
występują najczęściej w przedstawieniach odnoszonych
typologicznie (—> typologia) do wydarzeń z życia Chrystusa, np. Abraham w scenie Ofiary Izaaka
będącej typem ofiary Chrystusa. P. w i ę k s i - Izajasz,
Jeremiasz, Ezechiel i Daniel - przedstawiani są często
jako czteroosobowa grupa, od IX w. zestawiani z
czterema Ewangelistami, później także z czterema
Ojcami Kościoła, czterema rzekami rajskimi (—> Apokalipsa),
czterema cnotami kardynalnymi, a nawet
porami roku.

Pojedynczo występowali przede wszystkim
w dekoracji portali katedr średniow., przedstawiani
w długich szatach, często z banderolami, na
których wypisane są fragmenty ich proroctw oraz z
indywidualnymi atrybutami. Sceny z ich życia stanowiły
ważny temat malarstwa miniaturowego, niektóre
wizje stały się samodzielnymi tematami ikonograf.
(np. Wizja Ezechiela).

P. mniejsi - Ozeasz,
Joel, Amos, Abdiasz, Jonasz, Micheasz, Nahum, Habakuk,
Sofoniasz, Aggeusz, Zachariasz, Malachiasz -
zazwyczaj przedstawiani grupowo, byli zestawiani z
12 apostołami dla podkreślenia związku między Starym
i Nowym Testamentem; przyporządkowane im
atrybuty indywidualne odnoszą się do ich proroctw
lub wydarzeń z życia.

Przedstawienia scen z życia
niektórych spośród p. mniejszych występowały już w
sztuce wczesnochrześc: ilustracje cudownego ocalenia
Jonasza z brzucha wieloryba jako typ zmartwychwstania
Chrystusa pojawiały się w sztuce katakumbowej.

Podobne prace

Do góry