Ocena brak

PRAKTYKA

Autor /truchtacz Dodano /12.11.2012

 

PRAKTYKA (gr. praktikós = czyrmy, rze­czowy) nłc. practica; ang. practice; fr. la pratique; nm. Praxis, Ausiibung, Ubung

1. W filozofii marksistowskiej: całościo­wo ujęta w perspektywie społeczno-historycznej działalność człowieka, który prze­kształca otaczającą go rzeczywistość przy­rodniczą i społeczną zgodnie ze swymi rozwijającymi się dynamicznie potrzeba­mi; w działalności tej jednocześnie on sam się przekształca i tworzy samego siebie
(—> samorealizacja). Pojęcie to, stanowiące jedną z podstawowych kategorii filozofii marksistowskiej, można rozpatrywać w trzech aspektach:

  1. w aspekcie ontologicznym — jako proces przekształcania przez człowieka obiektywnej rzeczywistości;

  2. w aspekcie teoriopoznawczym — ja­ko kryterium prawdy, tj. sposób weryfika­cji w działaniu tego, co człowiek poznaje. Przedmiotem poznania jest przyroda prze­twarzana w wyniku ludzkiej działalności, a ono samo ma charakter aktywny i dynamiczny;

  3. w aspekcie socjologiczno-antropologicznym — jako proces praktycznego dzia­łania (przede wszystkim w zakresie orga­nizowania stosunków produkcji), przez które człowiek przekształca stosunki spo­łeczne, tworzy instytucje i przeobraża wła­sną osobowość. Podstawową formą pra­ktyki jest -> praca (A) jako świadoma i ce­lowa działalność człowieka.

2. pot. Dziedzina aktywności człowieka polegająca na realizacji zasad jakiejś nauki, sztuki, doktryny itp.; także rezultat owego
działania, nabyte w nim doświadczenie.

Podobne prace

Do góry