Ocena brak

POWIKŁANIA PŁUCNE

Autor /zenon80 Dodano /11.02.2014

Istotne powikłania oddechowe występują u ponad 40% przyjętych z objawami całkowitego uszkodzenia rdzenia kręgowego, stając się nierzadko przyczyną niekorzystnego zakończenia leczenia. Już w pierwszej grupie uszkodzeń częściowych, chociaż przebiegających z porażeniem czterokończynowym, są one znacznie rzadsze, dotyczą 17% chorych. Zbliżony odsetek powikłań notuje się w 2 grupie uszkodzeń częściowych rdzenia. Wyjątkowo zdarzają się one u chorych z mniejszego stopnia zaburzeniami neurologicznymi.

Powikłania te mogą występować w ostrej fazie, bezpośrednio po zaistnieniu urazu, gdy dotyczy on górnej części rdzenia kręgowego — powyżej poziomu C5. Dojść może wówczas do uszkodzenia ośrodków rdzeniowych nerwu przeponowego. co prowadzi do głębokiego niedowładu bądź porażenia przepony. Nierzadko chorzy z takim uszkodzeniem giną na miejscu urazu. Niekiedy szybka interwencja lekarska (intubacja, wspomagane oddychanie) lub stopniowe narastanie trudności oddechowych pozwalają na utrzymanie chorego przy życiu

i dostarczenie go do szpitala. Tu wymaga on z reguły intubacji (jeśli nie dokonano tego wcześniej) i podłączenia do respiratora.

Częściej jednak zaburzenia oddychania stwierdza się u chorych ze znajdującym się niżej, głębokim uszkodzeniem rdzenia w odcinku szyjnym. Są one następstwem zaburzenia równowagi układu wegetatywnego [28, 41], W okresie szoku rdzenia dochodzi do funkcjonalnego zablokowania ośrodków nerwowych znajdujących się poniżej poziomu uszkodzenia, zahamowana zostaje również funkcja piersiowego pnia współczulnego. Jego kontrpartner układ przywspół-czulny, reprezentowany przez, nerw błędny, którego ośrodki znajdują się powyżej poziomu uszkodzenia — działa nadal. Brak równoważnego współdziałania tych części układu wegetatywnego doprowadza do przewagi układu przywspółczul-nego, a w konsekwencji — do skurczu oskrzeli oraz wzmożonej sekrecji gruczołów drzewa oskrzelowego.

Porażenie mięśni klatki piersiowej oraz skurcz oskrzeli uniemożliwiają choremu skuteczne odkrztuszanie zalegającej w oskrzelach wydzieliny. Prowadzi to do stopniowo narastającego zmniejszenia czynnej przestrzeni oddechowej w płucach, postępującej niedodmy, niedotlenienia ustroju, niedomogi oddychania. Jednocześnie na podłożu zalegającej w drogach oddechowych wydzieliny rozwija się stan zapalny oskrzeli, odoskrzelowe zapalenie płuc. Sytuacja taka, zwłaszcza u osób starszych, z ograniczoną już uprzednio wydolnością układu krążeniowo-oddechowego, stwarza olbrzymie zagrożenie dla życia chorego. Zagrożenie, którego niejednokrotnie nie jesteśmy w stanie usunąć pomimo wykonania tracheotomii, stosowania intensywnej gimnastyki oddechowej, drenażu ułożeniowego, inhalacji, usuwania zalegającej w oskrzelach wydzieliny, wspomagania oddychania wzbogaconą tlenem mieszanką oddechową itp.

 

Podobne prace

Do góry