Ocena brak

Poronienie samoistne

Autor /maziajka Dodano /16.01.2014

Poronieniem nazywamy przedwczesne ukończenie ciąży, które nastąpiło do 16 tygodnia jej trwania.

Częstość samoistnych poronień jest trudna do ustalenia, gdyż zależy ona od wielu czynników. Jeżeli ciąża uległa przerwaniu w bardzo wczesnym stadium rozwoju — może być w ogóle nie zauważona.

Ogólnie uważa się, że około 30—40% wszystkich ciąż ulega samoistnemu poronieniu do 16 tygodnia ciąży.

Przyczyny poronień samoistnych można podzielić na: zaburzenia w rozwoju jaja płodowego (wady jaja płodowego), nieprawidłowości dotyczące narządu rodnefcjo, choroby kobiety ciężarnej oraz czynniki hormonalne i immunologiczne.

Do częstych przyczyn poronień, porodów niewczesnych i przedwczesnych należą uszkodzenia szyjki macicy po sztucznym przerwaniu ciąży. Przebyte stany zapalne narządu rodnego, niedorozwój macicy, guzy i stany po operacji macicy — mogą być także przyczynami przedwczesnego ukończenia ciąży.

Wśród chorób kobiet ciężarnych, usposabiających do poronień, należy wymienić choroby zakaźne, zatrucia związane z wykonywaniem zawodu i przyjmowaniem niektórych leków, a także picie alkoholu i palenie tytoniu. Uraz mechaniczny, upadek, wstrząs, wyczerpująca praca, napięcie nerwowe, stres psychiczny — wszystkie te czynniki także mogą prowadzić do poronienia.

Poronienie zwykle zaczyna się krwawieniem i bólami. Jeżeli przebiega szybko, jajo zostaje wydalone wśród bólów i na oddziale ginekologicznym dokonuje się już tylko wyłyżeczkowania jamy macicy. Czasami krwawienie jest duże i wtedy potrzebna jest szybka pomoc. Kontrolne sprawdzenie jamy macicy po odbytym w domu poronieniu jest konieczne, z uwagi na możliwość pozostania resztek, co może stanowić duże powikłanie.

Przy rozpoczynającym się krwawięniu, a nawet tylko plamieniu w czasie ciąży, należy jak najszybciej udać się do lekarza. W tym okresie czasem jeszcze można ciążę uratować. Przy zagrażającym poronieniu leczenie polega przede wszystkim na leżeniu — wybór leków zależy od lekarza.

Jeżeli ciąży nie uda się utrzymać, wówczas po pierwszej miesiączce należy zgłosić się do lekarza, w celu ustalenia ewentualnej przyczyny poprzedniego niepowodzenia i przeprowadzenia odpowiedniego postępowania leczniczego. Niepoddanie się takim badaniom jest dużym błędem, gdyż w przypadku działania czynnika, który można usunąć — wyleczenieijest możliwe.

 

Podobne prace

Do góry