Ocena brak

POPĘD

Autor /aleKac Dodano /11.11.2012

 

POPĘD gr. horme, hórmema; łc. impulsus, instindus naturalis; ang. instinct; fr. impulsion, pulsion, instinct; nm. Trieb

Termin używany zamiennie lub bli­skoznacznie z terminem -> „motyw" (I-I, 1-2), a nieraz także z terminem —> „in­stynkt" (1, 3,4).

  1. psych. Stan pobudzenia organizmu będący niezbędnym wanmkiem pojawienia się zachowania jako odpowiedzi na określo­ny bodziec, np. pewien poziom głodu (po­pęd) jest niezbędny, by pożywienie (bo­dziec) zostało zjedzone (zachowanie).

  2. psych. Spontaniczna, zabarwiona emo­cjonalnie, niekiedy niezgodna z zamierze­niami podmiotu wewnętrzna podnieta do działania.

U S. Freuda: popędy instynkto-w e {instinkthafte Triebe) — płciowy (-> libi­do I al) i agresji.

U człowieka popędy, analogiczne do in­stynktów, tworzą podstawy rozwoju, choć nie są tak stereotypowe jak wzorce zacho­wania niższych zwierząt. Prawdopodob­nie wszystkie ludzkie popędy wyrastają ewolucyjnie z instynktów; brak jednak u współczesnego człowieka instynktów czystych, popędy zaś są modyfikowane przez doświadczenia osobnicze i dlatego trudno oddzielić komponent pochodzący z instynktu od komponentu wytworzone­go przez doświadczenie (kulturę).

Podobne prace

Do góry