Ocena brak

POLOWANIE

Autor /pinezka Dodano /05.06.2014

Uważna obserwacja przyrody i znajomość zwyczajów zwierząt są tak samo niezbędne myśliwemu, jak wiedza na temat zostawianych przez nie śladów. Dzięki temu ma znaczną przewagę nad potencjalną ofiarą i potrafi sprawnie poruszać się w terenie. Każdy myśliwy powinien zachowywać się jak najciszej, poruszać się wolno i często robić krótkie postoje. Podczas chodzenia utrzymuj ciężar ciała na piętach tak, abyś palcami mógł sprawdzać podłoże, zanim oprzesz na nim całą stopę. Dzięki temu unikniesz tupania i zmniejszysz ryzyko nadepnięcia na suchą gałązkę. Szybkie, gwałtowne mchy płoszą zwierzynę. Po zatrzymaniu wąchaj powietrze i uważnie słuchaj, co dzieje się wokół ciebie. Do ofiary podchodź zawsze pod wiatr.

Najlepszą porą dnia na wyruszenie na łowy jest wczesny świt, kiedy większość zwierząt jeszcze jest aktywna. Wieczór także jest dobry. Jeśli jednak nie znasz dobrze terenu - nie ryzykuj takiej wypraw)'. Szybko zapadający zmierzch może sprawić, że zgubisz się w nieznanym terenie. Nocne wyprawy, szczególnie w bezchmurną noc, kiedy świeci księżyc, mają sens jedynie wtedy, kiedy naprawdę dobrze znasz teren.

Na wieczorne polowania wyruszaj przynajmniej godzinę przed zmierzchem, żeby twoje oczy zdążyły przyzwyczaić się do zapadających ciemności. Nic zapominaj przy tym, że twoje ofiary i tak widzą kilkakrotnie lepiej od ciebie.

Na polowanie w dzień w nierównym terenie wychodź rankiem z obozu i kieruj się pod górę, a wracaj do niego po południu. Podczas marszu pod górę łatwej będzie ci zauważyć ślady pozostawione przez zwierzęta. Nagrzewające się w ciągu dnia powietrze wędruje ku górze, niosąc ze sobą rozmaite zapachy. W czasie powrrotu do obozu zboczem w dół pierwszy wyczujesz zapach zwierzyny, zanim jeszcze ona poczuje ciebie. Poza tym, po całym dniu spędzonym na polowaniu, łatwiej jest schodzić ze wzniesienia, niż wspinać się na nie.

Umiejętne poruszanie się sprawia, żc stnjcsz się niewidoczny dla zwierząt. Gdy zostaniesz zauważony; natychmiast zastygnij w bezruchu. Niewykluczone, że jesteś pierwszą istotą ludzką, z jaką zwierzę ma do czynienia. W takiej sytuacji ciekawość róże wziąć górę nad strachem. Nie rusząj się, dopóki zwierzę nie odwTÓci wzroku kib znów nie zacznie żerować. Unikaj gatunków o dużych rozmiarach - na przykład niedźwiedzi - chyba że jesteś w krytycznej sytuacji lub masz pewność, iż powa-Esz zwierzę pierwszym strzałem. W przeciwnym razie może się zdarzyć, że z myśli-uego staniesz się ofiarą.

Postaraj się podkraść do ofiary jak najbliżej bez zdradzania swojej obecności i przyjmij pozycję dogodną do ataku, celując w miejsce, w- które najłatwiej trafić. Strzał w głowrę jest skuteczny, ale wymaga dużych umiejętności lub znalezienia się naprawdę blisko stojącego spokojnie zwierzęcia. Polecam strzał w okolice karku lub klatki piersiowej. Pozwala on na natychmiastowe uśmiercenie ofiary. Zranienie oznacza dla zwierzęcia długą agonię, a dla myśliwego konieczność wielogodzinnego tropienia.

Po oddaniu celnego strzału odczekaj pięć minut, zanim wyjdziesz z kryjówki. Obserwuj uważnie zwierzę. Jeśli jest poważne ranne pozwól mu się wykrwawić. To je osłabi i sprawi, że nic będzie miało sił rzucić się do ucieczki na twój widok. Jeśli ranne zwierzę zacznie się oddalać, odczekaj 15 minut i rusz jego tropem. Natychmiastowe wyruszenie śladem zwierzęcia może sprawić, że będziesz musiał je ścigać cały dzień.

Luk i strzały to najskuteczniejsza i najprostsza broń, jaką możesz samodzielnie wykonać. Nauka strzelania zajmuje niewiele czasu.

Najlepsze do wykonania luku jest dobrze wysezonowane drewno, ale z powodzeniem możesz się obyć bez niego. Jeśli planujesz długi pobyt w jednym miejscu, możesz odłożyć trochę drewna, aby je wysezonować i wykorzystać w przyszłości. Nicsezonowanc drewno szybciej traci swoją sprężystość i po kilku strzałach będziesz musiał wymienić pręt, do którego mocuje się cięciwę.

Najlepsze do wyrobu łuków jest drewno cisowe. Właśnie z niego wytwarzano większość łuków w starej Anglii. Na półkuli północnej rośnie kilka gatunków cisów (w Polsce cis jest pod ochroną na naturalnych stanowiskach - przyp. tłum.), nie występują one jednak pospolicie. Zamiast cisu można użyć drewna hikorowego (orzesznika), jałowcowego, dębowego, wiązowego, cedrowego, wierzbowego, brzozowego lub z choiny.


Podobne prace

Do góry