Ocena brak

Polityka zagraniczna USA w latach 1933 - 1941

Autor /Wendelin Dodano /01.05.2012

 

Stany Zjednoczone po I wojnie światowej (1914-18) powróciły do polityki izolacjonizmu i dlatego w momencie wybuchu II wojny światowej ogłosiły neutralność.

Kapitał amerykański nie był zainteresowany bezpośrednim udziałem w wojnie, ale zdawał sobie sprawę z tego, że wojna choć prowadzona na innych kontynentach może przynieść ogromne zyski. Tymczasem już w pierwszych dniach wojny Kongres wprowadził embargo na dostawy broni dla walczących państw.

Okazało się to jednak rozwiązaniem proniemieckim, więc szybko się z niego wycofano (sympatie Amerykanów [ze względu na ich rodowód] były w tej wojnie po stronie Anglików). W XI 1939 Kongres przyjął ustawę „Cash and Carry”, polegającą na możliwości zakupu w Stanach broni i wywożeniu jej we własnym zakresie, co oczywiście premiowało Anglię.

USA stopniowo odchodziły od polityki izolacjonizmu. Prezydent Roosevelt robił to początkowo delikatnie (nawet w tajemnicy), mając na uwadze pacyfistyczne nastroje większości społeczeństwa w kontekście wyborów (1940). 11 III 1941 Kongres uchwalił ustawę „Lend Lease Act”, która upoważniała prezydenta do sprzedaży, dzierżawy albo pożyczki towarów i broni państwom będącym w stanie wojny z Niemcami i Włochami.

Diametralna zmiana w układzie sił i postawie USA nastąpiła w VI 1941, po ataku Niemiec na ZSRR. Stany Zjednoczone zaoferowały ZSRR pomoc, niemal równocześnie (14 VIII 1941) podpisując z Anglią Kartę Atlantycką, w której przedstawiono cele jakie oba państwa chcą osiągnąć w prowadzonej wojnie i określono sposób powojennego urządzenia świata.

Karta Atlantycka stanowiła, podobnie jak Deklaracja Narodów Zjednoczonych z 1 II 1942, podstawę formowania i funkcjonowania koalicji antyfaszystowskiej. Ujmowała wojnę jako walkę w obronie demokracji i praw człowieka. Tak zwane 4 wolności, sformułowane przez Roosevelta: wolność religii, wolność słowa oraz wolność od nędzy i wolność od strachu, uznano za fundamenty powojennego świata.

W przypadku Karty było to o tyle zaskakujące, że USA nie uczestniczyły jeszcze w wojnie. Nastąpiło to dopiero 7 XII 1941, po ataku japońskim na bazę marynarki wojennej Stanów Zjednoczonych w Pearl Harbor na Hawajach. 11 XII 1941 wojnę Stanom Zjednoczonym wypowiedziały Niemcy i Włochy.

W końcu 1941 prezydent Roosevelt chciał wprowadzić swój kraj do wojny i to tak bardzo, że (prawdopodobnie) wiedząc o japońskich planach nie nakazał ich udaremnienia by nie stracić doskonałego uzasadnienia dla zerwania z polityką izolacjonizmu.

Podobne prace

Do góry