Ocena brak

Polityka Rzeczypospolitej wobec Habsburgów w XVIII w.

Autor /Fidelis Dodano /11.05.2012

 

August II nie zamierzał się wyrzec osobistych rządów w ojczystej Saksonii — kraju rozwiniętym gospodarczo, bogatym i dobrze administrowanym. Jako dziedziczny książę miał tam większe uprawnienia wobec poddanych niż elekcyjny król w Rzeczypospolitej.

Jednakże władcy Saksonii byli tylko książętami-elektorami: mieli prawo uczestniczenia w wyborze cesarzy Rzeszy niemieckiej, co wyróżniało ich, podobnie jak kilku innych elektorów, z licznego grona panujących, ale ich państwo stanowiło część Rzeszy podporządkowaną cesarzowi.

Objęcie władzy w rozległym państwie, liczącym się w Europie i opromienionym sławą niedawnego zwycięstwa odniesionego nad Turkami pod Wiedniem, pozwalało Augustowi snuć marzenia o uniezależnieniu się od cesarzy Habsburgów. Droga do samodzielności prowadziła przez zdobycie dziedzicznej korony poza Rzeszą, np. w którymś z dawnych terytoriów lennych Rzeczypospolitej.

Wettinowie mieli dziedzicznie objąć we władanie Inflanty bądź Kurlandię. Wzmocniłoby to ich pozycję w Rzeczypospolitej i Wettinowie mogliby sięgnąć nawet po koronę cesarską.

W latach trzydziestych osiemnastego stulecia August podejmował ostatnie próby przeprowadzenia reform w państwie. Zaniepokojeni sąsiedzi zawiązali w 1732 roku traktat Trzech Czarnych Orłów, mający na celu utrzymanie zastoju i anarchii w Polsce.

Podobne prace

Do góry