Ocena brak

Podlinnik, autentyk, oryginał

Autor /Beda Dodano /06.11.2012

Określenie rus. i ros.
podręczników malarstwa ikonowego, zawierających
szczegółowe przepisy techn., wzorce ikonograf. oraz sformułowania dotyczące teologii ikony.

Celem p. było
zachowanie tradycyjnego sposobu obrazowania ikon
niezbędnego dla ich prawidłowego kultu. Początkowo
p. miały układ zgodny z kalendarzem liturg. i opierały
się przede wszystkim na tekstach zebranych w
minejach (—> menaion), od XVII w. aby ułatwić korzystanie
z p. wprowadzono układ alfabetyczny.

Wyróżnia
sięp.ilustrowane (licewyje), zawierające wzorce
ikonograf. dla wizerunków świętych, przedstawień
świąt i scen o charakterze dogmatycznym, ukazane
w formie rysunków konturowych opatrzonych słownymi
komentarzami dotyczącymi kolorystyki; w przeciwieństwie
do nich p. objaśniające (totkowyje),
zawierające objaśnienia i dane hist. odnoszące się do
postaci świętego lub danego święta, zazwyczaj pozbawione
są rysunków konturowych.

Źródła dla zebranych
w p. przedstawień i ich opisów stanowią teksty
bibl., apokryfy, legendy, żywoty świętych, teksty
liturg. i teol. Najstarszy zachowany rękopis p. datowany
jest na 1523, przyjmuje się jednak, że poprzedzały
go podobne podręczniki mai. powstałe na Rusi
i na Bałkanach, oraz stanowiące dla nich wzór gr.
hermeneie, charakteryzujące się rozbudowaną częścią
teoret.

Najbardziej znana Hermeneia tes zographikes technes
("Objaśnienia sztuki malarskiej") powstała w
XVIII w., jest kompilacją wcześniejszych podręczników
mai., a jej tradycyjny charakter podkreślił anonimowy
autor antydatując ją na 1468 i podając jakoby
jej autorem był Dionizy z Furny. Hermeneia ta
zawiera obok wykładu techniki malarstwa ikonowego
i ściennego, oraz opisów wybranych tematów ikonograf.,
także omówienie programu mai. dekoracji
wnętrz kość.

Najbardziej tradycyjny charakter zachowały
p. staroobrzędowców, którzy posługiwali się nimi
do XIX w.

Podobne prace

Do góry