Ocena brak

Pielęgnowanie chorego w rehabilitacji

Autor /kulka Dodano /19.12.2013

Złamanie kręgosłupa z uszkodzeniem rdzenia. Pielęgnowanie chorych po złamaniu kręgosłupa z porażeniami jest najważniejszym elementem procesu leczenia. Zaniedbania pielęgnacyjne w ciągu kilku czy kilkunastu godzin decydują o przedłużonym pobycie w szpitalu o wiele miesięcy, a często o niekorzystnym wyniku leczenia. Skutki tego urazu są niezwykle dramatyczne zarówno dla chorego, jak i jego rodziny. Chory doznaje nagle ubytku określonych funkcji, co jest źródłem ogromnego lęku. Przeżywa on naprzemienne okresy agresji i negacji, depresji i nadziei. W czasie dostosowania się do swego kalectwa wymaga wiele życzliwej uwagi i zrozumienia. Wymaga też od zespołu pielęgniarskiego dużego doświadczenia już od momentu jego przyjęcia na oddział. Chory wymaga całodobowej stałej opieki pielęgniarskiej i pomocy we wszystkich czynnościach codziennych (karmienie, toaleta ciała, dbałość o wypróżnienia itp.). Ścisła współpraca całego zespołu terapeutycznego jest konieczna dla zapewnienia choremu specjalistycznej opieki rehabilitacyjnej.

Chory po złamaniu kręgosłupa powinien być przekonany, że dysponujemy dla niego czasem nie tylko w momencie wykonywania czynności pielęgnacyjnych, ale mamy również czas na rozmowę, która dla niego jest niezwykle ważna. Daje to choremu poczucie bezpieczeństwa i przekonanie o celowości naszych działań. Często chorzy z urazem kręgosłupa to ludzie młodzi (po skokach do wody, wypadkach samochodowych), wyrwani z czynnego życia zawodowego, z brakiem nadziei na wyleczenie. Rola pielęgniarki i psychologa ma ogromne znaczenie w motywowaniu pacjenta do rehabilitacji i leczenia. Bardzo ważnym czynnikiem jest włączenie do pielęgnacji chorego jego rodziny, którą należy przyzwyczaić i nauczyć pielęgnacji. Problemy psychiczne chorego (nietrzymanie moczu, stolca, ograniczenia ruchowe i poznawcze, zubożenie seksualne) rozwiązujemy przez celową psychoterapię.

Przy nieuszkodzonym łuku odruchowym pęcherza moczowego istnieje możliwość wytrenowania czynności opróżniania pęcherza - tzw. automatyzmu pęcherza. Celowi temu służy kontrolowana podaż płynów, co 3 godz. drażnienie okolic odbytu, np. rurką doodbytniczą, delikatny masaż ud. Działania te powinny doprowadzić do odruchowego opróżniania pęcherza moczowego.

W pierwszym okresie po urazie odżywianie chorego odbywa się drogą parenteralną. Dieta powinna być bogatokaloryczna, zasobna w białko i witaminy. W późniejszym okresie odżywianie jest doustne, według zalecenia lekarza.

 

Podobne prace

Do góry