Ocena brak

PEWNOŚĆ

Autor /aleKac Dodano /11.11.2012

 

PEWNOŚĆ nłc. certitudo; ang. certitude, certainty (2), assurance; £r. certitude, assurance, surete; nm. Gewifiheit

1. psych., t. pozn. W przeciwstawieniu do —> wątpienia (1) > przekonanie o pra­wdziwości jakiegoś twierdzenia czy prze­czenia (poznanie teoretyczne) albo o słu­szności działania (poznanie praktyczne), wykluczające obawę pomyłki u tego, kto je żywi. Tradycyjnie pewność określa się jako „przylgnięcie umysłu do prawdy bez obawy pobłądzenia". Pewność przekona­nia zależy od: a) -^ oczywistości (1) przed­miotu poznania, b) wpływu woli, uczuć, popędów, a także od tradycji, wychowania i środowiska; wpływ ten w dziedzinie poznania praktycznego jest regułą.

Rozróżnia się:

  1. pewność podmiotową — gdy przedmiot poznania nie jest bezpośrednio oczywisty, tzn. nie można w pełni udo­wodnić, że jest naprawdę tak, jak sądzimy, niemniej jesteśmy mocno przekonani o słuszności naszego sądu. Pewność tego ty­pu jest wypadkową osobistego nastawienia, uczuć, wychowania, środowiska;

  2. pewność przedmiotową — gdy sam przedmiot poznania jest tak oczy­wisty, że wyklucza obawę pomyłki. Pew­ność przedmiotowa może być:

 

  1. bezwzględna, tj. wynikająca z istoty rzeczy (tzw. pewność metafizyczna);

  2. względna, czyli warunkowa, która z kolei może się opierać na stałości praw przyrody (tzw. pewność fizyczna) albo wynikać z doświadczenia lub też z prze­konań moralnych (tzw. pewność moral­na).

 

2. W matematycznych i logicznych teoriach prawdopodobieństwa: —> prawdo­podobieństwo wyrażone liczbą 1.

Podobne prace

Do góry