Ocena brak

Pepin — Stefan III

Autor /Oktawia Dodano /18.04.2013

Koronację Pepina wsparł swym autorytetem Zachariasz, liczył więc Stefan III na wdzięczność nowegokróla frankońskiego względem papiestwa. Gdy Aistulf postawił papieżowi w październiku 752 roku ultimatum:uznać jego zwierzchnictwo nad Rzymem i zapłacić do Pawii wysoki trybut, Stefan III przesłałPepinowi przez pielgrzyma relację o tragicznym położeniu i spowodował przybycie posłów królewskichz oficjalnym zaproszeniem do Frankonłi. W ich towarzystwie wyjechał (14.10.753) z Rzymu i udał się do Pawii. Rokowania w stolicy longobardzkiej rozbiły się o nieustępliwość Aistulfa, który wszakże licząc sięz Pepinem, nie wzbronił papieżowi podróży do Frankonii.

Spotkanie Stefana III z Pepinem nastąpiło (6.01.754) w zamku Ponthion. Król wyjechał mu naprzeciw ipowitał go uniżenie, następnie prowadził do pałacu, trzymając wędzidło papieskiego konia. Weszło to nastałe do średniowiecznego ceremoniału spotkań papieży z monarchami, nawet z cesarzami.

Podczas rozmów zobowiązał się Pepin pod przysięgą do obrony papieża. Silna opozycja wśród możnych,niechętnych zbrojnej interwencji, skłoniła króla do wysłania w celu rokowań trzech kolejnych poselstwdo Pawii. Papież czekał na ich wyniki w opactwie St-Denis. Życzliwość Pepina do siebie zwiększył poparciemjego starań o odsunięcie bratanków (synów Karlomana) od władzy, których odesłano do klasztoru.

Zgodnie z tradycją frankońską podjął Pepin na zjeździe rycerstwa w Quierzy po Wielkanocy 754 roku,decyzję o wyprawie do Italii. Na piśmie dał papieżowi zobowiązanie co do obszarów Rzymu, Rawenny,Wenecji i Istrii, które miał mu przekazać po pokonaniu Longobardów, gwarantował także autonomięksięstw Spoleto i Benewentu (promżssio Cari-sźaca), Stefan III w katedrze St-Denis, dokonał ponownegonamaszczenia Pepina oraz dwóch jego synów, Karola i Karlomana na królów, co ostatecznie wykluczałoboczną linię Karolingów od praw do tronu.

Papież przyznał namaszczonym królom tytuł patrycjuszyRzymu, czym zobowiązał ich do opieki nad tym miastem. Tytuł patrycjusza nosił dotychczas namiestnik(egzarcha) cesarski w Rawennie.

Do góry